Δευτέρα 13 Αυγούστου 2007

Μετρώντας το κόκκινο ώσπου να γεμίσει η ψυχή...



Θυμός που ξέσπασε πάνω μου, και δεν λέει να ξεθυμάνει. Τα λόγια φτωχά , η ζωή λίγη και δεν προφταίνεις, να ζήσεις όσα η καρδιά ζητάει όσα η ψυχή καρτεράει. Έφερα τη ζωή μου πάνω σε τεντωμένο σχοινί, παραπαίω στα όνειρα, στο ψέμα, την αλήθεια. Πάθη που κυριεύουν το κορμί, Έρωτας που σκλαβώνει το μυαλό. Ανάγκη για ζωή…Τούτη την ώρα, τούτη η στιγμή, μια φορά μόνο, μετά κενό. Θρήνος, γέλιο, ένας κλαυσίγελος τρελός που αιχμαλωτίζει τα πάντα γύρω του. Και συ κοιτάς έξω από το σώμα προσπαθώντας να εισχωρήσεις σε κορμιά ξένα σε δρόμους άγνωστους. Όσα η ψυχή καρτεράει….όσα η ζωή ζητάει. Χέρια που ψάχνουν αραξοβόλι στη χίμαιρα που ξέσπασε. Πλανιέται η ζωή μου πάνω στα αστερία του δικού σου ουρανού. Φύλλο κίτρινο το κορμί έπεσε στο χώμα ανήμπορο, κενό, ανούσιο. Ζητείται ζωή που να αντέχει, ζητείται σώμα που να κρατά γερά. Απόψε που η νύχτα χαμηλώνει…απόψε θέλω να αράζω στο λιμάνι σου. Το κορμί να βρει παρηγοριά, οι πληγές να κλείσουν. Πλασμένη από θάνατο και χώμα, γεμάτη σταυρούς η ψυχή, για τις χαρές που δεν ήρθαν, τις λύπες που φώλιασαν μέσα μου. Ωκεανός…και τυλίγω τα χέρια γύρω μου…άγγιγμα δικό σου…κάθε κύτταρο κάθε σπιθαμή. Ωκεανός απέραντος απλώνω τα χέρια στον ήλιο ζητώ βάλσαμο για τις πληγές. Παρακαταθήκη αφήνω την ψυχή…

Πέμπτη 26 Ιουλίου 2007

Χωρίς τίτλο


Α, αγαπημένε μου ποιητή
Ο ήλιος σμίγει με την ηλιαχτίδα σου
Και η αγάπη στις φλέβες χτυπά δυνατά
Τα δάχτυλα ανάμεσα στα σύννεφα
Παίζουν κρυφτό με τον έρωτα
Και οι στίχοι ω οι στίχοι είναι
Βάλσαμο στις ανείπωτες πληγές
Απόψε αποτάσσω την κόλαση
επιτρέπω και αμφιρρέπω ανάμεσα
στον ήλιο, το φως
Αποσυνθέτω το ζοφώδες απόστημα
του θανάτου και επιστρέφω
άλκιμος σε νερά ανέγγιχτα.

Τρίτη 17 Ιουλίου 2007

μπλογκοπαιχνιδο

Με απλές οδηγίες οι 5 τυχεροί που θα ανακοινώσω στο τέλος, πρέπει να σχολιάσουν (αν συμφωνούν ή διαφωνούν) 2 φράσεις δικές μου (την 2η και 4η) και να πλασάρουν άλλες 2 (μια ενός γνωστού διανοητή και μια δικής τους εμπνεύσεως) σε 5 άλλους blogger επιλογής τους.
Συγκεκριμένα το post σας πρέπει να αποτελείται από:
1 γνωστή φράση συγγραφέα κτλ που του πασάρει ο συνάδελφος του που τον καλεί να παίξει (δηλαδή εγώ)1 γνωστή φράση συγγραφέα κτλ που διαλέγει ο blogger (δηλαδή εσύ)1 φράση που φτιάχνει ο συνάδελφος που τον καλεί να παίξει (δηλαδή πάλι εγώ)1 φράση που φτιάχνει ο ίδιος ο blogger και την πασάρει στους άλλους 5 (δηλαδή πάλι εσύ)

1. Η γνωστή φράση που δίνει ο Αίολος:
Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή θανατικό· μαύρα πουλιά του δείχνουμε το δρόμο (Μάνος Ελευθερίου- Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα).

Σχολιάζω:
Ή καλύτερα να το αφήσω ασχολίαστο
ο πόνος και τα δάκρυα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
έτσι είναι καλέ μου Αίολε ότι δίνεις παίρνεις
κι αν μαύρα πουλιά μου δείξουν το δρόμο θα το δεχτώ

2. Φράση του Αιόλου:
“Τι να’ ναι άραγε αυτό που λάμπει στ’ άβαθα νερά μας αφού το όνειρο ξαπλώνει στο πρώτο νεύμα της αυγής;”

Σχολιάζω:
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη
τους ανθρώπους δεν τους φοβήθικα, μα ούτε και τη μοναξιά
μόνο την αγάπη που φωλιάζει εντός μου.

Η γνωστή φράση που δίνει το sinnefo:

Το να μείνεις καθισμένος μπροστά στο θείο πνεύμα αυτό είναι δειλία
μόνο οι σκέψεις που σας έρχονται όταν περπατάτε αξίζουν.
Φ.Νίτσε.

Φράση του sinnefo:

θέλει χρόνο και
Χώρο
Να ενστερνιστείς τα μέσα σου
Σκοτάδια και
Να μην σε τρομάξει η
Αγριότητά τους.

Πολλούς γνωστούς στα blog δεν έχω, καλώ όμως
την quartier libre και την abttha, και όποιον άλλο θέλει
να σχολιάσει.

Τρίτη 10 Ιουλίου 2007


Έρπω λαθραία στις σκιές του άγνωστου εσύ,
Ερίζω με τη λαγνεία μου το πίσω μέρος του υποσυνειδήτου
και φράζω με το σθένος μου το μεσόφρυδο της αλλοτινής μου ζωής.
Μια ανήθικη ταλάντευση στην τραυλή υποχονδρία μου
να ισορροπήσω φωνάζοντας στις μύχιες ανασφάλειες μου «υπομονή ο δρόμος κάπου εδώ τελειώνει».
Αγγίζω τις παρυφές των ονείρων μου
και το φως που απορρίπτω είναι παρόν.
Απέναντι η νύχτα χωρίς φτιασίδια, χωρίς ένδυμα...

Σάββατο 30 Ιουνίου 2007

Σιωπή...



Σωπαίνω και η καρδιά μου χτυπά τα πράγματα μου στην πόρτα .



Ένα κλειδί ,ο κόσμος μια σταγόνα στη ζωή μου.



Πρώτη φορά ,πρώτη αγκαλιά .



Σιώπα τα αστέρια γελούν ,και ο ουρανός κλαίει .



Δροσιά, και ζέστη αναβλύζουν από ‘σένα.



Τα φώτα χαμηλώνουν



η μυρωδιά σου ξεχείλισε πέρα από ‘μενα



δεν σε φτάνω, δεν μπορώ.



Άνθρωποι νέοι, γέροι, και ‘γω άλλού,



Εσύ η προδοσία πέρα απ’ το όριο, η προέκταση της αμαρτίας μου.



Σκεπάζω τη γύμνια μου με τον φόβο μου.



Και η φωνή μακραίνει γίνεται αντίλαλος στα αφτιά μου



Σιωπά, τα αστέρια γελούν και ο ουρανός μαζί τους.



Σημάδι πάνω στο λόφο με τα χρώματα…

Κυριακή 10 Ιουνίου 2007

Στο μπλε του σκοταδιού


Στο μπλε του σκοταδιού ξεσπάω
λησμόνησα το δρόμο που με έφερε εδώ
λακτίσματα, σφυρίγματα, λικνίσματα τρελά
χορός! χορός!
Χωρίς σχέδιο πτήσης πλανιέμαι πάνω
στις στάχτες του δικού σου ουρανού
αποποιούμαι το φως, τον ήλιο
ενστερνίζομαι το ψιθύρισμα της θάλασσας,
κι εσύ η αμαρτία πέρα απ’ το όνειρο
βάζεις φρένο στις άναρθρες κραυγές μου
γράφω λέξεις χωρίς το υποκείμενο λογχίζω το
τίποτα για να έχω λόγω ύπαρξης
μια ανοησία καλά φυλαγμένη και μια φέτα
ζωής σε ένα δίσκο που ολοένα κολλάει.
Χορός! χορός ! χορός !

Κυριακή 3 Ιουνίου 2007

Με την αφή

Με την αφή στα δάχτυλα
τειχίζω το πριν
βάζω ξόβεργα στο ποτέ.
Η γέψη από τρελό νυφοστόλι,
Στο στόμα.
Διαγράφω την ενατένιση στο έρεβος
Και πάνερμος μεσουρανώ

Στο λίγνεμα του σκότους.