Και ο ουρανός έσυρε φωνή και ράγισε,

έγινε θρύψαλα στο αντάμωμα της σιωπής

 Συλλαβίζω μες στο σκοτάδι την αχτίδα που μου χάριζες

καθώς ο ιδρώτα σου άφηνε την αλλόκοτη μυρωδιά

της ελπίδας σε σκοτεινές σπηλιές ανομολόγητων πόθων.

Συλλαβίζω την πορεία του φωτός που το φιλί σου άφησε στα χείλη μου και οδηγήθηκα στο μικροσκοπικό σύμπαν της ύπαρξής μου.

Το κάθε σου βογκητό ένα τρεμούλιασμα πάνω στις ράγες του χρόνου κάθε σου χάδι ανεμώνα που αιωρείται στον ουράνιο θόλο της σιωπής. Μέσα στα μάτια σου ανακαλύπτω την πυξίδα {που αρνείται τον βορά για να στοχεύει τον ήλιο}

Απ’ τις θηλές σου αντλώ άνεμο

και μετατρέπομαι σε μια πολύχρωμη φυσαλίδα

που έχει ήδη ξεκινήσει το ταξίδι στο χάος χαμογελώντας

οι διαστάσεις του κορμιού σου πληρούν τη θέληση μου

και το κάθε άγγιγμα σου μου ψιθυρίζει πόσο αχαλίνωτος είμαι

βρίσκομαι μέσα σου, μάτια μου, από την επιθυμία να θρυμματίσω το εγώ μου κάτω απ’ τους σταλακτίτες της αιώνιας ομορφιά σου

δίχως άλλο δεν θέλω πια να είμαι εγώ

δεν θέλω πια να μιλώ για μένα

δεν έχω νόημα δίχως εμάς

καθώς μου μιλάς απάτητα φαράγγια και απτόητες κορφές ξεδιπλώνονται μέσα μας καθώς μου μιλάς δεν σε ακούω εγώ σε ακούει το εμείς και

το διαπασών της φωνής σου χρωματίζει με ήχους και ρυθμούς το ξόδεμά μας Πυγολαμπίδες διασχίζουν τα σκοτάδια σου με φρενήρη ταχύτητα

γεννοβολώντας τα πρόσωπα της αγάπης μας

οι καθρέπτες είναι ανύπαρκτοι

καθένα πρόσωπο κοιτά τα άλλα και

από τα βλέμματα τους λαμβάνει την εικόνα του,

σε μια στιγμή το σκοτάδι σου θρυμματίζεται

κάθε θρύψαλο είναι και ένα νόημα με δική του πορεία μέσα στο απόλυτο μηδέν και τα υγρά του κόλπους σου

σταλάζουν στα χείλη μου μηνύματα πλανητών απάτητης σιωπής

Όταν εκσπερματώνω στο κορμί σου

νιώθω ότι φυτεύω και ένα μικρό δεντράκι πάνω στο δέρμα σου

ότι και το σπέρμα μου ανθίζει τριαντάφυλλα

και κάθε φορά τα χαϊδεύω και

καθώς το αγκάθι με τρυπάει σου δίνω το χέρι μου

και πίνεις το αίμα μου και πότε δεν φοβάμαι τίποτα

και η ματαιοδοξία στεγνώνει

καθώς βυθίζομαι μέσα στα μάτια σου

και η καχυποψία εξατμίζεται καθώς ακούω μια φωνή να μου λέει

θέλω να είσαι ελεύθερη

και μέσα στη μηδαμινότητα μου νιώθω πανίσχυρος

Η χροιά της σκέψης σου βάζει σε τάξη ότι παρέμεινε στο κενό και έχοντας τάξη στην ψυχή, μια μέρα μέσα στο χρόνο όλα θα είναι έτοιμα για να μας αποκαλυφθούν

Το μάτι μου κλείνει στην αθέατη πραγματικότητα μιας ξοδεμένης έκρηξης, δίχως σημασία η ροή του λόγου γελάει σαν τεντωμένη χορδή βιολιού, απώτερος σκοπός μου η διαφυγή προς την ελπίδα

Η θέα της παλάμης αναβλύζει στην διφυή αγρύπνια

Από σεμνότητα η ανάσα δακρύζει, αφήνει στον θύτη το χάδι το μισό Παλλόμενες φωνές στον κόσμο των ονείρων τα βλέμματα των παιδιών Σαστίζει η αλήθεια κυλώντας στον κόσμο της αμνησίας

Εκφύω το χαλάζι από συνήθεια, μέσα μου πάγωσε το μάτι

Πριν το μελάνι χώσει τα νύχια του στη σάρκα

Θαμπώνει η σπίθα της εμμονής, η ψυχή συλλαβίζει τα χνώτα

Και σπέρνει συνθήματα σε λάθος παύση

παλινωδεί τα όσα θέρισε σημαδεύοντας στην αρένα των δυσνόητων μηνυμάτων Γιρλάντα υφαίνει η σιωπή που μέσα στα όρια μας κρύφτηκε,

Και το απόλυτο σκοτάδι έκρυψε με τα γεφύρια που δεν χτίστηκαν

Η ανάσα αιωρείται στο δέρμα που αχνίζει δείχνοντας τα δόντια

Της θλίψης στην βροχή

Στο απέραντο της φαντασίας και της θημωνιάς το μοιρογνωμόνιο

Σαν θηρευτής στήθηκα απέναντι στην παραίσθηση

Ανατρέπω το μωσαϊκό των άπληστων συναισθήσεων με πνοή γέλιου

Το μάτι τρίζει πάνω σε ψιχάλα λυγμού,

Ολοζωής σε ένα σταθμό οστεώνομαι σε ψυχή

Ν.Σ

Tο μάνταλο της πόρτας έσπασε απέναντί μου εγώ, δίπλα μου εγώ και πίσω μου το αποσχισμένο κομμάτι της ανήμερης λήθης μου

τη ζωή μου, την έπαιξα στο μπαρμπούτι μια νύχτα σε ένα παιχνίδι με τον κακό μου εαυτό, κέρδισε εκείνος, έκτοτε προσπαθώ να την πάρω πίσω με τον χαμένο χρόνο, και κείνος πάντα ζητάει κάτι παραπάνω, βγαίνω μείον στο δούναι και λαβείν... 

κουβέντα να γίνεται     

μπλογκοπαιχνιδο

Εδώ μωρή θα λέγεσαι Μαρία - Ενδελέχεια

Κ.Μπωντλαίρ. "semper eadem" Τα άνθη του κακού"

Ας την καρδιά μου, ας τη να στο ψίμα να μεθύσει!
στου ωραίου ματιού σου τ' όνειρο τ΄ωραίου ν' αρμενίσει,
και στων βλεφάρων σου τη σκιά πολύ να κοιμηθεί!

Ντίνος Χριστιανόπουλος, "Τύψεις"

όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:
δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα
λόγια πιο πρόστυχα κι απ' τις χειρονομίες

κοίτα τους τοίχους, εκεί έχω γράψει

τη λέξη που πληγώνει και τη σημαδεύω

Σιωπή! Σιωπή ! Σιωπή !  

Γυρίζω στο μαύρο

το σύμπαν σε ένα μυαλό Οι σκέψεις ενοχές που μένουν ημιτελή κτίσματα στο ανολοκλήρωτο παράθυρο της γέννησης. Είμαι μόνο μια στιγμή μέσα στο θάνατο που με αγκυλώνει γητεύω το χρώμα ανακαλώντας το σχήμα με μόνη διαφορά ότι: τα μάτια μου τρύπησαν τον πάτο της ψυχής μου που παραπαίει ανάμεσα στο ψεύδος της στιγμής και την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης . τρίζω και τρίζοντας ανασχηματίζω τη σιωπή με τις αισθήσεις όλες σε κατάσταση μάχης στον πρώτο καίω το χρόνο στον δεύτερο ρέπω στο άπειρο ξεφλουδίζοντας το σκοτάδι στον τρίτο τριγμό ότι με αγκύλωσε ότι με τρύπησε το φορώ για ρούχο Μα τρίζω…!

Και τώρα πως να σε ονομάσω; Παραλήρημα σε ελεύθερη πτώση

Ονειρεύομαι όνειρα

Διακαείς πόθοι αγκιστρωμένοι σε ώρες πολέμου

'Έλα ψυχή μου στο κατώφλι των αναμνήσεων

Σκόρπισε μέρες ειρήνης

Και τώρα τι; και τώρα πως;

Δεν ξέρω κανένα "πως"

Και δεν θα μάθω ποτέ το "γιατί".

Ο χρόνος... το ρολόι... τα λεπτά...

τα βήματα πίσω τα σβήνω δεν υφίστανται

Παρά μόνο ως ανάμνηση

Το παρόν και το τώρα διαφέρουν

και αν ναι σε τι;

Ίσως λέω ίσως στις παύσεις

Τα λεπτά, το ρολόι, ο χρόνος,

οι παύσεις της σιωπής...

Σιωπώ κι αντιμετωπίζω το χρόνο

με διαλεκτική.

Σκιές

. Ένας καιρός άνομβρος

Σεργιανίζει με αθυμία

Πάνω στο σώμα που τέμνει

τα άδολα όνειρα

φάσκω και αντιφάσκω πάνω

στη σαθρή χορδή του χρόνου

κυνηγάω χίμαιρες ,κατάδηλος

σαϊτεύω τον καιρό που

σεργιανίζει με αθυμία…

Μια βροχή περιμένω για να τρυγήσω

Ότι απόμεινε στη χορδή του χρόνου.

Σιωπή τίποτα όλα είναι ξεχασμένα σαν να μην λογαριαζόμαστε

Και έτσι όπως στέκομαι στην άκρη της μοναξιάς μου σκέφτομαι…σκέφτομαι συνεχώς που να πάρει ο διάολος!

Η μοναξιά μου μια χούφτα χώμα κάτω από άσπρα σεντόνια. Κυνηγά το αστραφτερό μέλλον, και γυρίζει πίσω.

Όλα μπροστά μου και ’γω ούτε που απλώνω το χέρι .Λες και μούδιασε, κατά το ξημέρωμα.

Να μην με αξιώσει ο θεός να ζήσω πολύ θα ήταν κατάρα να είναι λίγο αλλά αυτό το λίγο να είναι όλα!

Γιατί γουστάρω τη φωνή του

Έχω στήσει ενέδρα...

Η πρώτη μου αλήθεια είναι πως

η αδικία είναι ανεκτή αν και απαράδεκτη.

Δεν έχω όρια

μόνο παρακμιακή πορεία

ο χρόνος απλά στέκει απέναντι

και το παιχνίδι με την πείνα γίνεται

επικίνδυνο στα χέρια του θύτη

ω και το τίποτα η μήτρα που γεννά τα παιδιά του

αγγίζω τα πλεγμένα καρφιά του παράλογου

και συγκρίνω το αίμα με τους νευρώνες

που ακροβατούν στα σκοινιά μιας τρέλας γυμνής

Back to Black

Amy Winehouse - Back To Black
Ανέβηκε από AmyWinehouse - Ανακαλύψτε άλλα μουσικά videos.

Το φθινόπωρο της ψυχής

Εδώ, 

στα μέσα της ψυχής 

να βαστάω τα μπόσικα στις Ερυνίες 

να βάζω τους στρατιώτες μου στη σειρά 

για την αιώνια μάχη 

το αναλόγιο καλά καρφωμένο στα ριζά της ψυχής.

Φαλκιδεύω την απαντοχή 

από τον κυκεώνα της μιας και μοναδικής μου εμμονής 

να μείνω ως έχω στο χάος

 

Ημερολόγιο

 Κράτα με  ζωή, κράτα με γερά μη λαθέψεις και με αφήσεις στα άγρια νερά σου

 κατάρα, ενοχές που βουίζουν  στο μυαλό, σμάρι μελισσών.

Προσεύχομαι μα δεν ξέρω πια προσευχή είναι κατάλληλη για μένα

Ξέρω , μα δεν μετανιώνω για τίποτα

Η ζωή με πότισε σαν καλός κηπουρός να είναι καλά που με φρόντισε,

με πήρε στα έμπειρα χέρια της, με κανάκεψε, με δρόσισε, με κλάδεψε, μου έδωσε

φτερά και μου τα έκοψε να νιώσω το μεγαλείο της

Ευχαριστώ,  ευχαριστώ για όλα

Ευχαριστώ για μένα

Και θέλω να ουρλιάξω 

και η φωνή να ακουστεί ως τα έγκατα της απάρνησής μου 

μια καλοστημένη μηχανή από σάπιες υποσχέσεις 

προς τον ανομολόγητο ερωτά μου 

το θάνατο μου και τη ζωή μου. 

Ακούς, μόνο να με ακούς μόνο, μετά …τίποτα, 

πλημμυρίζω το κατεστημένο της φθισικής  υπομονής μου,  

θερίζω ότι απόμεινε από την αποτρόπαια εκτέλεση του εαυτού μου, 

και γυρίζω πίσω θύτης και θύμα 

ξανά εκεί που η ζωή μου απαρνήθηκε τη ζωή...

Ακατέργαστο

Και αν δεν προχώρησα στην αιώνια λήθη,  

φταίει  η δειλία μου 

και η δυσοσμία του νοτισμένου χνώτου μου 

κι αν σωπαίνω είναι γιατί η σιωπή μου γίνεται θρύψαλα στον ουρανό μου. 

Τα λόγια  τα ‘χω φυλαγμένα στο συρτάρι με τα χερουβίμ του Άγιου πόνου, 

σέρνοντας τις γεμάτο ξέφτια παντόφλες του 

στο φθαρμένο πάτωμα του  σύμπαντος, 

εκατομμύρια μόρια συνείδησης κάτω στο δρόμο της λήθης. 

Μες στο σκοτάδι 

με ορθάνοιχτα μάτια 

σκουντουφλάω στα αμείλικτα θέλω μου 

και μπουσουλάω με την ανεπάρκεια τους...               

Του στιλέτου και της μαγκιάς η σέχτα

κάποιοι λένε ότι

το τάνγκο είναι μια θλιμμένη σκέψη που μπορεί να χορευτεί...