Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009
Του στιλέτου και της μαγκιάς η σέχτα
Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009
Έχασα την ενατένιση των πραγμάτων

Εκείνη είναι η δοκιμασία μου και η απέλπιδα βυθομέτρηση
του πυθμένα μου
είναι η προσευχή μου και η επιλογή
να ζει στην άκρα της απελπισίας
είναι η ένδεια που στύβει το μυαλό
στις αξόδευτες μέρες που παραμονεύουν
ενίοτε κραυγάζουν με την ψυχή χάμω
Όταν φυλακίζεις τα φαντάσματα
εκείνα επιστρέφουν
χωρίς να σε ρωτήσουν σε χρόνο ανύποπτο
εκεί που λες ότι τα νίκησες
τολμούν να απλώσουν το αδιόρατο χέρι τους και να σε αγγίξουν.
Σκέψου
το αιώνιο ρολόι της ύπαρξης να γυρνάει
ξανά και ξανά στα ίδια
ότι έζησες ότι έκανες να γυρνάει πάλι σε σένα
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2009
Ένα μικρό παραμυθάκι

Κάθε που ο ήλιος ανταμώνει τη θάλασσα κείνη αλλάζει χρώματα
Και όταν εκείνος της γλύφει με τη γλώσσα του τις αμμουδιές της εκείνη αφήνει
Έναν ανεπαίσθητο ήχο, είναι ο ήχος των κυμάτων της που σπρώχνει με ελαφράδα τα βότσαλα της στα γυρογιάλια της
Και τότε ο ήλιος βάφει τα σύννεφα μαβιά, κόκκινα
Βασιλεύει ευχαριστημένος δίνοντας σε μας τους μικρούς
λίγο από την ομορφιά της δικής του κορυφώσεις
Ως την επόμενη μέρα που θα ανταμώσουν να γευτούν τον έρωτα
Η θάλασσα απ’ την μεριά της χρωματίζεται με τα ομορφότερα κραγιόνια της
Φουσκώνει λίγο ίσα που να φανεί η μεγαλοπρέπειά της
Μια γυναίκα σε όλο της το μεγαλείο, ο ομφαλός της γης καθώς,
Ανοίγει τα σκέλια της για να υποδεχτεί την νέα ζωή
Μια φωλιά που κουρνιάζουν τα μικρά και τα μεγάλα ψέματα.Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008
Να το ονομάσω το βουνό της ψυχής...

Απέναντι το βουνό των Κενταύρων αερικό η ψυχή μου χορεύει μέσα στα σπλάχνα του.
Η γήινη σφαίρα μου δεν δύναται να κρατήσει το βάρος της.
Ένας μουντός καιρός άκαιρος σεργιανίζει σε άγια χώματα
είναι ο Άγιος πόνος που λιμνάζει σπέρνοντας διχόνοια.
Ένα ρόδο αιμάτινο έκπτωτο αγκάθι στην πορεία της ζωής.
Ένας αιμάτινος χιτώνας σεργιανίζει σε Άγια χώματα.
Πού και πού ακούω την ψυχή μου να φωνάζει, να κραυγάζει άναρθρα.
Μην μου απλώνεις το χέρι πόνε!
Που όλα μου τα πήρες,
τα μάτια απ’ την ψυχή,
την ψυχή απ’ το σώμα, το σώμα από μένα.
Μέσα στην υπόκωφη σιωπή της θάλασσας τα ζάρια που χτυπάνε.
Άλλο τη ματωμένη σου σιωπή δεν αντέχω.
Επιδαψιλεύω στις σελίδες μου λόγια όμορφα.
Ενστερνίζομαι το ψιθύρισμα της θάλασσας,
αιμορραγώ πάνω στο ηλιοβασίλεμα της πρώτης νιότης μου,
το επέκεινα ενός θανάτου.
Και γίνομαι σύννεφο,
είμαι νεφελοβάμων και παράλληλα νεφελοβατώ,
αμφιρρέπω ανάμεσα ουρανού και Νεφελοκοκκυγίας.
Και πάλι λέω πως αυτό που έχασα είναι η ενατένιση της ψυχής μου,
διαλεκτική ανάμεσα σε μένα και σε μένα.
Πορεία μέσα στο χρόνο.
Νεφέλη
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008
Δεν χρειάζεται κανένα τίτλο...

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
Tο ποίημα

Δίπλα στο κύμα ξεχνιέται στα ρέμβη του νου
Με ορίζει με κλάμα που τρίζει
Με απιθώνει σε γέλιο που λύνει
Στο δωμάτιο εκείνο το σκοτεινό τον φόβο που προστάζει τα μυστικά του
Ενώ μειδιά ψιθυρίζοντας ένα άπληστο δίλημμα
Το ποίημα παλιάτσος που δακρύζει στο αέναο όνειρο της απαντοχής μου;
Ή μήπως διαφυγή από την επιλογή ώστε άλυτο να μείνει;
Ξυπνώ με ένα λυγμό μιας άηχης κραυγής.
Νεφέλη
