Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008

Σεμνότητα της λάξευσης


Αφήνει η ψυχή την λάμψη της
στην ψίχα των δακτύλων,
κυρτό το δάκρυ
στο γείσο της φωνής
εκφύει ύμνους που μαλάσσουν τη φωτιά
στο μεϊντάνι των ονείρων
υφαίνει τα κρυφά τέλια
της καρδιάς,
δέξου! με το καλέμι να σε λαξεύσω
και τα θλιμμένα απομεσήμερα
του φθινοπώρου στα γόνατα να σπάσω


Νεφέλη 

Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008

Καλύτερα χωρίς τίτλο


Γεννήθηκα μια μέρα που το χάραμα ίσκιους ανέτειλε

και το παιδί που είχα μέσα μου πότε έκλεγε και πότε γελούσε
Γεννήθηκα μέσα σε ένα μύθο

που τα κομμάτια του τα χάιδευε δειλά η ελπίδα

και η ψυχή ανάσαινε τους χτύπους της μοναξιάς
Γεννήθηκα μες στην πέτρα

και η χαρά δεν ήταν τίποτε άλλο
παρά μια ανάσα στο βροντερό γέλιο της καρδιάς
Γεννήθηκα αλφάδι που μετρούσε την υπερβολή

στα σταυροδρόμια της τρέλας μου

για να αποθέσει φόρο τιμής σε αυτό το κάτι που ζύγωνε...
Νεφέλη

Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008

Είπες...


Αναζητώντας τη θάλασσα που δεν έχει ενοχές,
με ένα κατάρτι από τυχάρπαστες ανάσες
αρμενίζω στις σιωπές της ψυχή σου.
Γεννήθηκα και φυτεύτηκα στις αμυχές του κορμιού σου,
Είπες να μπήγω στο φως ρανίδες σκότους από τα αναφιλητά μου
Είπες να κάνω γόνιμο το χέρσο χώμα της πνοής μου
Να ξεπλύνω την ανέκδοτη ασυνέχεια του σαλεμένου μου νου
Είπες να ταΐσω το σώμα με τη θέρμη μιας αγκαλιάς.

Νεφέλη

Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008

Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε


Η πείνα μου αμφίδρομη διαδρομή

σε ανίερους εραστές
Μετρώ το βάθος του μυαλού

και βγαίνω μείον στο δίνεσαι- δίνομαι
Απέναντί μου εγώ και η φυματική εμμονή μου

να κόβει στα δυο το σώμα που ανέθρεψα
Λες: το φως απ’ ο σκοτάδι δεν κατακτιέται
Λέω: πήρες λάθος δρόμο, η διαδρομή είναι αντίθετη.

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2008

Διαδρομές


Σε διαδρομές αντίστροφες εκεί που το πνεύμα συναντά
Το σώμα και η ύλη διαφεύγει
Που την ηδονή ξεγελώ…
Εκεί ξεθηκαρώνω το ξίφος μου με τα δυο μου πόδια στέρεα στη γη
Να αισθάνομαι τις φτέρνες παλλόμενα κακτόφυλλα στην καρδιά των βλεφάρων μου
Εκεί στήνει η γηθοσύνη τη λαχτάρα της και παίζει με τις λέξεις
Μα μια ζωή δεν μου αρκεί,
Ο στόχος δεν με συγκινεί,
Τα γράμματα δεν με βαστούν
Για αυτό και εγώ ζύγισα τα χέρια μου,
Φίλησα τον ίσκιο μου
Και φώναζα μέσα απ’ τη σιωπή:
"Χτύπα, χτύπα κι άλλο,
Πιο βαθιά πιο πολύ
Ρίξε, ρίξε όλο το θάνατο αντέχω"!

Ήταν εκεί να με θανατώνει
Να με τεμαχίζει
Να με θάβει στους δαιδαλώδεις δρόμους της
Και ήταν πάλι εκεί
Να με θωπεύει
Να με βαυκαλίζει
Με «ερωτικά σονέτα»
«ελεύθερους πολιορκημένους»
Και έναν «ήλιο πρώτο»
Νεφέλη 

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

....


Η φωνή σπάει
Ανθίζουν τα φύλλα της
Τα μάτια χαμηλώνουν

Υποκλίνομαι
Στο πρώτο πέταγμα
Κύκνου λευκού.

Πλημμύρισε η ψυχή...

Μια κινούμενη άμμο...

λευκές κόλλες...

Τώρα που η μέρα έφυγε

Έχασα την ενατένιση των πραγμάτων

Ώρες , στιγμές , μέρες

Επιμένουν

Θρύψαλα παντού

συνεχές βουητό μελισσών