Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008
Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008
Καλύτερα χωρίς τίτλο

Γεννήθηκα μια μέρα που το χάραμα ίσκιους ανέτειλε
και το παιδί που είχα μέσα μου πότε έκλεγε και πότε γελούσε
Γεννήθηκα μέσα σε ένα μύθο
Γεννήθηκα μέσα σε ένα μύθο
που τα κομμάτια του τα χάιδευε δειλά η ελπίδα
και η ψυχή ανάσαινε τους χτύπους της μοναξιάς
Γεννήθηκα μες στην πέτρα
Γεννήθηκα μες στην πέτρα
και η χαρά δεν ήταν τίποτε άλλο
παρά μια ανάσα στο βροντερό γέλιο της καρδιάς
Γεννήθηκα αλφάδι που μετρούσε την υπερβολή
στα σταυροδρόμια της τρέλας μου
για να αποθέσει φόρο τιμής σε αυτό το κάτι που ζύγωνε...
Νεφέλη
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008
Είπες...

Αναζητώντας τη θάλασσα που δεν έχει ενοχές,
με ένα κατάρτι από τυχάρπαστες ανάσες
αρμενίζω στις σιωπές της ψυχή σου.
Γεννήθηκα και φυτεύτηκα στις αμυχές του κορμιού σου,
Είπες να μπήγω στο φως ρανίδες σκότους από τα αναφιλητά μου
Είπες να κάνω γόνιμο το χέρσο χώμα της πνοής μου
Να ξεπλύνω την ανέκδοτη ασυνέχεια του σαλεμένου μου νου
Είπες να ταΐσω το σώμα με τη θέρμη μιας αγκαλιάς.
με ένα κατάρτι από τυχάρπαστες ανάσες
αρμενίζω στις σιωπές της ψυχή σου.
Γεννήθηκα και φυτεύτηκα στις αμυχές του κορμιού σου,
Είπες να μπήγω στο φως ρανίδες σκότους από τα αναφιλητά μου
Είπες να κάνω γόνιμο το χέρσο χώμα της πνοής μου
Να ξεπλύνω την ανέκδοτη ασυνέχεια του σαλεμένου μου νου
Είπες να ταΐσω το σώμα με τη θέρμη μιας αγκαλιάς.
Νεφέλη
Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008
Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008
Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2008
Διαδρομές

Σε διαδρομές αντίστροφες εκεί που το πνεύμα συναντά
Το σώμα και η ύλη διαφεύγει
Που την ηδονή ξεγελώ…
Εκεί ξεθηκαρώνω το ξίφος μου με τα δυο μου πόδια στέρεα στη γηΝα αισθάνομαι τις φτέρνες παλλόμενα κακτόφυλλα στην καρδιά των βλεφάρων μου
Εκεί στήνει η γηθοσύνη τη λαχτάρα της και παίζει με τις λέξεις
Μα μια ζωή δεν μου αρκεί,
Ο στόχος δεν με συγκινεί,
Τα γράμματα δεν με βαστούν
Για αυτό και εγώ ζύγισα τα χέρια μου,
Φίλησα τον ίσκιο μου
Και φώναζα μέσα απ’ τη σιωπή:
"Χτύπα, χτύπα κι άλλο,
Πιο βαθιά πιο πολύ
Ρίξε, ρίξε όλο το θάνατο αντέχω"!
Το σώμα και η ύλη διαφεύγει
Που την ηδονή ξεγελώ…
Εκεί ξεθηκαρώνω το ξίφος μου με τα δυο μου πόδια στέρεα στη γηΝα αισθάνομαι τις φτέρνες παλλόμενα κακτόφυλλα στην καρδιά των βλεφάρων μου
Εκεί στήνει η γηθοσύνη τη λαχτάρα της και παίζει με τις λέξεις
Μα μια ζωή δεν μου αρκεί,
Ο στόχος δεν με συγκινεί,
Τα γράμματα δεν με βαστούν
Για αυτό και εγώ ζύγισα τα χέρια μου,
Φίλησα τον ίσκιο μου
Και φώναζα μέσα απ’ τη σιωπή:
"Χτύπα, χτύπα κι άλλο,
Πιο βαθιά πιο πολύ
Ρίξε, ρίξε όλο το θάνατο αντέχω"!
Ήταν εκεί να με θανατώνει
Να με τεμαχίζει
Να με θάβει στους δαιδαλώδεις δρόμους της
Και ήταν πάλι εκεί
Να με θωπεύει
Να με βαυκαλίζει
Με «ερωτικά σονέτα»
«ελεύθερους πολιορκημένους»
Και έναν «ήλιο πρώτο»
Να με τεμαχίζει
Να με θάβει στους δαιδαλώδεις δρόμους της
Και ήταν πάλι εκεί
Να με θωπεύει
Να με βαυκαλίζει
Με «ερωτικά σονέτα»
«ελεύθερους πολιορκημένους»
Και έναν «ήλιο πρώτο»
Νεφέλη
Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008
....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

