Η θεία φωνή της Φλέρυ Νταντωνάκη...
Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008
Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2008
dream on
Ένα κομμάτι που λατρευω, μα πιο πολύ τους στίχους
Λέξη μου καλή αυτό είναι το βίντεο(τίποτα το ιδιαίτερο) βλέπεις το χεβι μεταλ με κυνηγά
Παρασκευή 25 Ιουλίου 2008
Γιατί έτσι

Έρχομαι…
δίνω τροφή στη σάρκα μου
και ακολουθώ το χνάρι
με τη χαρακιά στο αριστερό μάτι.
Πονάω…
μα δεν ακούω τα βήματα της κούφιας ησυχίας.
Το κουβάρι που τύλιξες
κόκκινο αποτύπωμα στο δρόμο της αναμονής,
το πέταξα μα μου γύρισε πίσω,
στις κατακόμβες του μυαλού μου
εσύ κύριε μου σατιρίζεις την αφέλεια του εφήμερου.
Κυριακή 29 Ιουνίου 2008
Χωρίς τίτλο
Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008
Είναι δεκατριών και γράφει…

Ο χωρισμός μπορεί να είναι δύσκολός, αλλά η αγάπη δυσκολότερη
Όταν ακούς τη λέξη «σ’ αγαπώ», διαπερνά το σώμα σου σαν κόκκοι άμμου από ανεμοθύελλα που τρυπάνε την καρδιά σου και την ανοίγουν διάπλατα σε αυτόν που αγαπάς. Όταν ακούς τη λέξη «σ’ αγαπώ» φουσκώνουν τα πνευμόνια σου και ξεφυσάς από το βάρος που έχει αυτή η λέξη. Το πρόσωπό σου είναι σαν το σύμπαν, τα μάτια σου είναι δυο μεγάλα άστρα που λάμπουν όλη τη μέρα εκτός απ’ όταν ξεκουράζονται για να είσαι όλο και πιο δυνατή την άλλη μέρα, πιο δυνατή και πιο όμορφη, όταν τα μάτια σου με κοιτάζουν μαγεύομαι κι όταν με ακουμπάς αλλάζω τη ζωή μου και φεύγω στο διάστημα ελπιδοφόρος ότι θα βρω κάτι ομορφότερο από σένα αλλά μάταια ψάχνω για αυτό το λόγο αγάπη μου σε αγαπώ. Με κάθε σου βήμα έρχεσαι και πιο κοντά σε μένα με κάθε σου χαμόγελο μου δίνεις ελπίδες για το κάθε «γιατί» στην ευτυχισμένη αλλά και μίζερη ζωή μου για μένα είσαι το ουράνιο τόξο μετά την βροχή γιατί το σώμα ερωτεύεται αλλά η ψυχή αγαπάει. Η αγάπη μου είναι ένα καράβι, σε όλες τις φουρτούνες σηκώνεται και συνεχίζει αλλά κανείς δεν ξέρει αν τα βράχια που θα συναντήσει θα το βοηθήσουν ή θα το κάνουν κομμάτια. Για όλα αυτά δεν μπορώ να αφήσω αυτό το ποίημα χωρίς να πω «Σ’ αγαπώ».
Όταν ακούς τη λέξη «σ’ αγαπώ», διαπερνά το σώμα σου σαν κόκκοι άμμου από ανεμοθύελλα που τρυπάνε την καρδιά σου και την ανοίγουν διάπλατα σε αυτόν που αγαπάς. Όταν ακούς τη λέξη «σ’ αγαπώ» φουσκώνουν τα πνευμόνια σου και ξεφυσάς από το βάρος που έχει αυτή η λέξη. Το πρόσωπό σου είναι σαν το σύμπαν, τα μάτια σου είναι δυο μεγάλα άστρα που λάμπουν όλη τη μέρα εκτός απ’ όταν ξεκουράζονται για να είσαι όλο και πιο δυνατή την άλλη μέρα, πιο δυνατή και πιο όμορφη, όταν τα μάτια σου με κοιτάζουν μαγεύομαι κι όταν με ακουμπάς αλλάζω τη ζωή μου και φεύγω στο διάστημα ελπιδοφόρος ότι θα βρω κάτι ομορφότερο από σένα αλλά μάταια ψάχνω για αυτό το λόγο αγάπη μου σε αγαπώ. Με κάθε σου βήμα έρχεσαι και πιο κοντά σε μένα με κάθε σου χαμόγελο μου δίνεις ελπίδες για το κάθε «γιατί» στην ευτυχισμένη αλλά και μίζερη ζωή μου για μένα είσαι το ουράνιο τόξο μετά την βροχή γιατί το σώμα ερωτεύεται αλλά η ψυχή αγαπάει. Η αγάπη μου είναι ένα καράβι, σε όλες τις φουρτούνες σηκώνεται και συνεχίζει αλλά κανείς δεν ξέρει αν τα βράχια που θα συναντήσει θα το βοηθήσουν ή θα το κάνουν κομμάτια. Για όλα αυτά δεν μπορώ να αφήσω αυτό το ποίημα χωρίς να πω «Σ’ αγαπώ».
Γ.Κ
Τρίτη 10 Ιουνίου 2008
Και τι τίτλο να βάλω;
Τρίτη 20 Μαΐου 2008
Φυγόκεντρος ενέργεια

Η αντοχή μου έγινε πίστη
και η κλίνη μου μισό αποτύπωμα στη θέα του παράλογου
ο πόνος μου διανθισμένα τριαντάφυλλα.
Εγώ είμαι ένα σύννεφο
Εγώ είμαι ένα σύννεφο
που μετάλαβε στην άκρα του ουρανού
το μέλι μιας πανάρχαιας συνουσίας,
κατοικώ στο μαντείο του άπειρου
μετουσιώνοντας το χάος σε εκλάμψεις
εγώ είμαι μια νεφέλη
που γυρνάει σε καιρό αγρύπνιας
να κλείσει τα παραθυρόφυλλα της μάνας γης.
Σε μια αιωνιότητα και κάτι
Σε μια αιωνιότητα και κάτι
ανασκαλεύω το χορτάρι της γης…
το χέρι πού είναι το χέρι σου;
και γω που έμαθα να σέβομαι τον θάνατο
μέχρι να συμπληρώσω την ύπαρξή μου,
έπεσα απ’ την ψυχή μου, χάμω.
Νεφέλη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

