Σιωπή τίποτα όλα είναι ξεχασμένα σαν να μην λογαριαζόμαστεΚαι έτσι όπως στέκομαι στην άκρη της μοναξιάς μου σκέφτομαι…σκέφτομαι συνεχώς που να πάρει ο διάολος!
Η μοναξιά μου μια χούφτα χώμα κάτω από άσπρα σεντόνια. Κυνηγά το αστραφτερό μέλλον, και γυρίζει πίσω.
Όλα μπροστά μου και ’γω ούτε που απλώνω το χέρι .Λες και μούδιασε, κατά το ξημέρωμα.
Να μην με αξιώσει ο θεός να ζήσω πολύ θα ήταν κατάρα να είναι λίγο αλλά αυτό το λίγο να είναι όλα!
Η πρώτη μου αλήθεια είναι πως
η αδικία είναι ανεκτή αν και απαράδεκτη.
Δεν έχω όρια
μόνο παρακμιακή πορεία
ο χρόνος απλά στέκει απέναντι
και το παιχνίδι με την πείνα γίνεται
επικίνδυνο στα χέρια του θύτη
ω και το τίποτα η μήτρα που γεννά τα παιδιά του
αγγίζω τα πλεγμένα καρφιά του παράλογου
και συγκρίνω το αίμα με τους νευρώνες
που ακροβατούν στα σκοινιά μιας τρέλας γυμνής
Εδώ,
στα μέσα της ψυχής
να βαστάω τα μπόσικα στις Ερυνίες
να βάζω τους στρατιώτες μου στη σειρά
για την αιώνια μάχη
το αναλόγιο καλά καρφωμένο στα ριζά της ψυχής.
Φαλκιδεύω την απαντοχή
από τον κυκεώνα της μιας και μοναδικής μου εμμονής
να μείνω ως έχω στο χάος
Κράτα με ζωή, κράτα με γερά μη λαθέψεις και με αφήσεις στα άγρια νερά σου
κατάρα, ενοχές που βουίζουν στο μυαλό, σμάρι μελισσών.
Προσεύχομαι μα δεν ξέρω πια προσευχή είναι κατάλληλη για μένα
Ξέρω , μα δεν μετανιώνω για τίποτα
Η ζωή με πότισε σαν καλός κηπουρός να είναι καλά που με φρόντισε,
με πήρε στα έμπειρα χέρια της, με κανάκεψε, με δρόσισε, με κλάδεψε, μου έδωσε
φτερά και μου τα έκοψε να νιώσω το μεγαλείο της
Ευχαριστώ, ευχαριστώ για όλα
Ευχαριστώ για μένα
Και αν δεν προχώρησα στην αιώνια λήθη,
φταίει η δειλία μου
και η δυσοσμία του νοτισμένου χνώτου μου
κι αν σωπαίνω είναι γιατί η σιωπή μου γίνεται θρύψαλα στον ουρανό μου.
Τα λόγια τα ‘χω φυλαγμένα στο συρτάρι με τα χερουβίμ του Άγιου πόνου,
σέρνοντας τις γεμάτο ξέφτια παντόφλες του
στο φθαρμένο πάτωμα του σύμπαντος,
εκατομμύρια μόρια συνείδησης κάτω στο δρόμο της λήθης.
Μες στο σκοτάδι
με ορθάνοιχτα μάτια
σκουντουφλάω στα αμείλικτα θέλω μου
και μπουσουλάω με την ανεπάρκεια τους...
