Ντίνος Χριστιανόπουλος, "Τύψεις"

όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:
δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα
λόγια πιο πρόστυχα κι απ' τις χειρονομίες

κοίτα τους τοίχους, εκεί έχω γράψει

τη λέξη που πληγώνει και τη σημαδεύω

Σιωπή! Σιωπή ! Σιωπή !  

Γυρίζω στο μαύρο

το σύμπαν σε ένα μυαλό Οι σκέψεις ενοχές που μένουν ημιτελή κτίσματα στο ανολοκλήρωτο παράθυρο της γέννησης. Είμαι μόνο μια στιγμή μέσα στο θάνατο που με αγκυλώνει γητεύω το χρώμα ανακαλώντας το σχήμα με μόνη διαφορά ότι: τα μάτια μου τρύπησαν τον πάτο της ψυχής μου που παραπαίει ανάμεσα στο ψεύδος της στιγμής και την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης . τρίζω και τρίζοντας ανασχηματίζω τη σιωπή με τις αισθήσεις όλες σε κατάσταση μάχης στον πρώτο καίω το χρόνο στον δεύτερο ρέπω στο άπειρο ξεφλουδίζοντας το σκοτάδι στον τρίτο τριγμό ότι με αγκύλωσε ότι με τρύπησε το φορώ για ρούχο Μα τρίζω…!

Και τώρα πως να σε ονομάσω; Παραλήρημα σε ελεύθερη πτώση

Ονειρεύομαι όνειρα

Διακαείς πόθοι αγκιστρωμένοι σε ώρες πολέμου

'Έλα ψυχή μου στο κατώφλι των αναμνήσεων

Σκόρπισε μέρες ειρήνης

Και τώρα τι; και τώρα πως;

Δεν ξέρω κανένα "πως"

Και δεν θα μάθω ποτέ το "γιατί".

Ο χρόνος... το ρολόι... τα λεπτά...

τα βήματα πίσω τα σβήνω δεν υφίστανται

Παρά μόνο ως ανάμνηση

Το παρόν και το τώρα διαφέρουν

και αν ναι σε τι;

Ίσως λέω ίσως στις παύσεις

Τα λεπτά, το ρολόι, ο χρόνος,

οι παύσεις της σιωπής...

Σιωπώ κι αντιμετωπίζω το χρόνο

με διαλεκτική.

Σκιές

. Ένας καιρός άνομβρος

Σεργιανίζει με αθυμία

Πάνω στο σώμα που τέμνει

τα άδολα όνειρα

φάσκω και αντιφάσκω πάνω

στη σαθρή χορδή του χρόνου

κυνηγάω χίμαιρες ,κατάδηλος

σαϊτεύω τον καιρό που

σεργιανίζει με αθυμία…

Μια βροχή περιμένω για να τρυγήσω

Ότι απόμεινε στη χορδή του χρόνου.

Σιωπή τίποτα όλα είναι ξεχασμένα σαν να μην λογαριαζόμαστε

Και έτσι όπως στέκομαι στην άκρη της μοναξιάς μου σκέφτομαι…σκέφτομαι συνεχώς που να πάρει ο διάολος!

Η μοναξιά μου μια χούφτα χώμα κάτω από άσπρα σεντόνια. Κυνηγά το αστραφτερό μέλλον, και γυρίζει πίσω.

Όλα μπροστά μου και ’γω ούτε που απλώνω το χέρι .Λες και μούδιασε, κατά το ξημέρωμα.

Να μην με αξιώσει ο θεός να ζήσω πολύ θα ήταν κατάρα να είναι λίγο αλλά αυτό το λίγο να είναι όλα!

Γιατί γουστάρω τη φωνή του