sinnefo

2011-11-11T15:04:00.000+02:00

κοίτα τους τοίχους, εκεί έχω γράψει

τη λέξη που πληγώνει και τη σημαδεύω

Σιωπή! Σιωπή ! Σιωπή !

Γυρίζω στο μαύρο

2011-02-13T13:32:00.006+02:00

το σύμπαν σε ένα μυαλό

Οι σκέψεις ενοχές που μένουν ημιτελή κτίσματα
στο ανολοκλήρωτο παράθυρο της γέννησης.
Είμαι μόνο μια στιγμή μέσα στο θάνατο
που με αγκυλώνει
γητεύω το χρώμα ανακαλώντας το σχήμα
με μόνη διαφορά ότι:
τα μάτια μου τρύπησαν τον πάτο της ψυχής μου
που παραπαίει ανάμεσα στο ψεύδος της στιγμής
και την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης .
τρίζω και τρίζοντας ανασχηματίζω τη σιωπή
με τις αισθήσεις όλες σε κατάσταση μάχης
στον πρώτο καίω το χρόνο
στον δεύτερο ρέπω στο άπειρο ξεφλουδίζοντας το σκοτάδι
στον τρίτο τριγμό ότι με αγκύλωσε ότι με τρύπησε
το φορώ για ρούχο
Μα τρίζω…!

Και τώρα πως να σε ονομάσω; Παραλήρημα σε ελεύθερη πτώση

2010-08-28T14:29:00.004+03:00

Ονειρεύομαι όνειρα

Διακαείς πόθοι αγκιστρωμένοι σε ώρες πολέμου

'Έλα ψυχή μου στο κατώφλι των αναμνήσεων

Σκόρπισε μέρες ειρήνης

Και τώρα τι; και τώρα πως;

Δεν ξέρω κανένα "πως"

Και δεν θα μάθω ποτέ το "γιατί".

Ο χρόνος... το ρολόι... τα λεπτά...

τα βήματα πίσω τα σβήνω δεν υφίστανται

Παρά μόνο ως ανάμνηση

Το παρόν και το τώρα διαφέρουν

και αν ναι σε τι;

Ίσως λέω ίσως στις παύσεις

Τα λεπτά, το ρολόι, ο χρόνος,

οι παύσεις της σιωπής...

Σιωπώ κι αντιμετωπίζω το χρόνο

με διαλεκτική.

Σκιές

2010-02-07T00:24:00.002+02:00

. Ένας καιρός άνομβρος

Σεργιανίζει με αθυμία

Πάνω στο σώμα που τέμνει

τα άδολα όνειρα

φάσκω και αντιφάσκω πάνω

στη σαθρή χορδή του χρόνου

κυνηγάω χίμαιρες ,κατάδηλος

σαϊτεύω τον καιρό που

σεργιανίζει με αθυμία…

Μια βροχή περιμένω για να τρυγήσω

Ότι απόμεινε στη χορδή του χρόνου.

2009-09-28T01:02:00.001+03:00

Σιωπή τίποτα όλα είναι ξεχασμένα σαν να μην λογαριαζόμαστε

Και έτσι όπως στέκομαι στην άκρη της μοναξιάς μου σκέφτομαι…σκέφτομαι συνεχώς που να πάρει ο διάολος!

Η μοναξιά μου μια χούφτα χώμα κάτω από άσπρα σεντόνια. Κυνηγά το αστραφτερό μέλλον, και γυρίζει πίσω.

Όλα μπροστά μου και ’γω ούτε που απλώνω το χέρι .Λες και μούδιασε, κατά το ξημέρωμα.

Να μην με αξιώσει ο θεός να ζήσω πολύ θα ήταν κατάρα να είναι λίγο αλλά αυτό το λίγο να είναι όλα!

Γιατί γουστάρω τη φωνή του

2009-07-17T01:55:00.002+03:00

Έχω στήσει ενέδρα...

2009-06-06T20:12:00.002+03:00

Η πρώτη μου αλήθεια είναι πως

η αδικία είναι ανεκτή αν και απαράδεκτη.

Δεν έχω όρια

μόνο παρακμιακή πορεία

ο χρόνος απλά στέκει απέναντι

και το παιχνίδι με την πείνα γίνεται

επικίνδυνο στα χέρια του θύτη

ω και το τίποτα η μήτρα που γεννά τα παιδιά του

αγγίζω τα πλεγμένα καρφιά του παράλογου

και συγκρίνω το αίμα με τους νευρώνες

που ακροβατούν στα σκοινιά μιας τρέλας γυμνής

Back to Black

2009-05-24T15:02:00.000+03:00

Amy Winehouse - Back To Black
Ανέβηκε από AmyWinehouse - Ανακαλύψτε άλλα μουσικά videos.

Το φθινόπωρο της ψυχής

2009-05-01T00:02:00.002+03:00

Εδώ,

στα μέσα της ψυχής

να βαστάω τα μπόσικα στις Ερυνίες

να βάζω τους στρατιώτες μου στη σειρά

για την αιώνια μάχη

το αναλόγιο καλά καρφωμένο στα ριζά της ψυχής.

Φαλκιδεύω την απαντοχή

από τον κυκεώνα της μιας και μοναδικής μου εμμονής

να μείνω ως έχω στο χάος

Ημερολόγιο

2009-04-10T11:51:00.004+03:00

Κράτα με ζωή, κράτα με γερά μη λαθέψεις και με αφήσεις στα άγρια νερά σου

κατάρα, ενοχές που βουίζουν στο μυαλό, σμάρι μελισσών.

Προσεύχομαι μα δεν ξέρω πια προσευχή είναι κατάλληλη για μένα

Ξέρω , μα δεν μετανιώνω για τίποτα

Η ζωή με πότισε σαν καλός κηπουρός να είναι καλά που με φρόντισε,

με πήρε στα έμπειρα χέρια της, με κανάκεψε, με δρόσισε, με κλάδεψε, μου έδωσε

φτερά και μου τα έκοψε να νιώσω το μεγαλείο της

Ευχαριστώ, ευχαριστώ για όλα

Ευχαριστώ για μένα

Και θέλω να ουρλιάξω

και η φωνή να ακουστεί ως τα έγκατα της απάρνησής μου

μια καλοστημένη μηχανή από σάπιες υποσχέσεις

προς τον ανομολόγητο ερωτά μου

το θάνατο μου και τη ζωή μου.

Ακούς, μόνο να με ακούς μόνο, μετά …τίποτα,

πλημμυρίζω το κατεστημένο της φθισικής υπομονής μου,

θερίζω ότι απόμεινε από την αποτρόπαια εκτέλεση του εαυτού μου,

και γυρίζω πίσω θύτης και θύμα

ξανά εκεί που η ζωή μου απαρνήθηκε τη ζωή...

Ακατέργαστο

2009-03-18T23:46:00.003+02:00

Και αν δεν προχώρησα στην αιώνια λήθη,

φταίει η δειλία μου

και η δυσοσμία του νοτισμένου χνώτου μου

κι αν σωπαίνω είναι γιατί η σιωπή μου γίνεται θρύψαλα στον ουρανό μου.

Τα λόγια τα ‘χω φυλαγμένα στο συρτάρι με τα χερουβίμ του Άγιου πόνου,

σέρνοντας τις γεμάτο ξέφτια παντόφλες του

στο φθαρμένο πάτωμα του σύμπαντος,

εκατομμύρια μόρια συνείδησης κάτω στο δρόμο της λήθης.

Μες στο σκοτάδι

με ορθάνοιχτα μάτια

σκουντουφλάω στα αμείλικτα θέλω μου

και μπουσουλάω με την ανεπάρκεια τους...

Του στιλέτου και της μαγκιάς η σέχτα

2009-02-19T01:32:00.004+02:00

κάποιοι λένε ότι

το τάνγκο είναι μια θλιμμένη σκέψη που μπορεί να χορευτεί...

Έχασα την ενατένιση των πραγμάτων

2009-01-16T13:18:00.003+02:00

Εκείνη είναι η δοκιμασία μου και η απέλπιδα βυθομέτρηση

του πυθμένα μου

είναι η προσευχή μου και η επιλογή

να ζει στην άκρα της απελπισίας

είναι η ένδεια που στύβει το μυαλό

στις αξόδευτες μέρες που παραμονεύουν

ενίοτε κραυγάζουν με την ψυχή χάμω

Όταν φυλακίζεις τα φαντάσματα

εκείνα επιστρέφουν

χωρίς να σε ρωτήσουν σε χρόνο ανύποπτο

εκεί που λες ότι τα νίκησες

τολμούν να απλώσουν το αδιόρατο χέρι τους και να σε αγγίξουν.

Σκέψου

το αιώνιο ρολόι της ύπαρξης να γυρνάει

ξανά και ξανά στα ίδια

ότι έζησες ότι έκανες να γυρνάει πάλι σε σένα

Ένα μικρό παραμυθάκι

2009-01-06T15:31:00.003+02:00

Κάθε που ο ήλιος ανταμώνει τη θάλασσα κείνη αλλάζει χρώματα

Και όταν εκείνος της γλύφει με τη γλώσσα του τις αμμουδιές της εκείνη αφήνει

Έναν ανεπαίσθητο ήχο, είναι ο ήχος των κυμάτων της που σπρώχνει με ελαφράδα τα βότσαλα της στα γυρογιάλια της

Και τότε ο ήλιος βάφει τα σύννεφα μαβιά, κόκκινα

Βασιλεύει ευχαριστημένος δίνοντας σε μας τους μικρούς

λίγο από την ομορφιά της δικής του κορυφώσεις

Ως την επόμενη μέρα που θα ανταμώσουν να γευτούν τον έρωτα

Η θάλασσα απ’ την μεριά της χρωματίζεται με τα ομορφότερα κραγιόνια της

Φουσκώνει λίγο ίσα που να φανεί η μεγαλοπρέπειά της

Μια γυναίκα σε όλο της το μεγαλείο, ο ομφαλός της γης καθώς,

Ανοίγει τα σκέλια της για να υποδεχτεί την νέα ζωή

Μια φωλιά που κουρνιάζουν τα μικρά και τα μεγάλα ψέματα.

Να το ονομάσω το βουνό της ψυχής...

2008-12-04T21:18:00.001+02:00

Απέναντι το βουνό των Κενταύρων αερικό η ψυχή μου χορεύει μέσα στα σπλάχνα του.

Η γήινη σφαίρα μου δεν δύναται να κρατήσει το βάρος της.
Ένας μουντός καιρός άκαιρος σεργιανίζει σε άγια χώματα

είναι ο Άγιος πόνος που λιμνάζει σπέρνοντας διχόνοια.

Ένα ρόδο αιμάτινο έκπτωτο αγκάθι στην πορεία της ζωής.

Ένας αιμάτινος χιτώνας σεργιανίζει σε Άγια χώματα.

Πού και πού ακούω την ψυχή μου να φωνάζει, να κραυγάζει άναρθρα.

Μην μου απλώνεις το χέρι πόνε!

Που όλα μου τα πήρες,

τα μάτια απ’ την ψυχή,

την ψυχή απ’ το σώμα, το σώμα από μένα.

Μέσα στην υπόκωφη σιωπή της θάλασσας τα ζάρια που χτυπάνε.
Άλλο τη ματωμένη σου σιωπή δεν αντέχω.
Επιδαψιλεύω στις σελίδες μου λόγια όμορφα.
Ενστερνίζομαι το ψιθύρισμα της θάλασσας,

αιμορραγώ πάνω στο ηλιοβασίλεμα της πρώτης νιότης μου,

το επέκεινα ενός θανάτου.

Και γίνομαι σύννεφο,

είμαι νεφελοβάμων και παράλληλα νεφελοβατώ,

αμφιρρέπω ανάμεσα ουρανού και Νεφελοκοκκυγίας.

Και πάλι λέω πως αυτό που έχασα είναι η ενατένιση της ψυχής μου,

διαλεκτική ανάμεσα σε μένα και σε μένα.
Πορεία μέσα στο χρόνο.

Νεφέλη

Δεν χρειάζεται κανένα τίτλο...

2008-11-19T01:03:00.002+02:00

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ

είναι μη γίνω "ποιητής"

Μην κλειστό στο δωμάτιο

ν' αγναντεύω τη θάλασσα

κι απολησμονήσω.

Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου

κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ

μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.

Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε

για να με χρησιμοποιήσει.

Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα

για να κοιμίζω τους δικούς μου.

Μη μάθω μέτρο και τεχνική

και κλειστώ μέσα σε αυτά

για να με τραγουδήσουν.

Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά

τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος

μη με πιάσουν στην κούραση

παπάδες και ακαδημαϊκοί

και πουστέψω

Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί

και την καθημερινότητα που συνηθίζεις

σκυλιά μας έχουν κάνει

να ντρεπόμαστε για την αργία

περήφανοι για την ανεργία

Έτσι είναι.

Μας περιμένουν στη γωνία

καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.

Ο Μάρξ...

τον φοβάμαι

το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν

αυτοί οι αλήτες φταίνε

δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό

μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών

Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.

Κάνουν ότι λάχει.

Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών

φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους

Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος

επαγγελματίες επαναστάτες

παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν

τώρα παίρνουν χάπια

και οινόπνευμα για να κοιμηθούν

αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.

Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα

στις ταράτσες παλιών σπιτιών

Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.

Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια

Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων

δανεικά φουστάνια

σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες

απειλητικές σιωπές κολπίτιδες

ερωτεύονται ομοφυλόφιλους

τριχομονάδες καθυστέρηση

το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο

σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.

Κάνουν ότι λάχει.

Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου

γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή

Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα

γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο

γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα

γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει.

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα

στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.

Οι φίλοι μου.

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα

και θα βγω στους δρόμους

όπως και χτες.

Και δεν θα συλλογιέμαι παρά

ένα κομμάτι από τον πατέρα

κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα

-αυτά που μ' άφησαν-

και την πόλη.

Την πόλη που τη σάπισαν.

Και τους φίλους μας που χάθηκαν.

Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα

ίσα ολόισα στη φωτιά

και θα μπω όπως και χτες

φωνάζοντας "φασίστες!!"

στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες

μ' ένα κόκκινο λάβαρο

ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.

Θ' ανοίξω την πόρτα

και είναι -όχι πως φοβάμαι-

μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα

και πως εσύ πρέπει να μάθεις

να μην κατεβαίνεις στο δρόμο

χωρίς όπλα όπως εγώ

- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-

γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ

"έτσι" "αόριστα"

σπασμένη σε κομματάκια

από θάλασσα, χρόνια παιδικά

και κόκκινα λάβαρα.

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα

και θα χαθώ με τ΄ όνειρο της επανάστασης

μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται,

μες την απέραντη μοναξιά

των χάρτινων οδοφραγμάτων

με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-

Προβοκάτορας.

Κατερίνα Γώγου

Tο ποίημα

2008-11-13T00:06:00.003+02:00

Το ποίημα παιδί σε εμβρυακή στάση
Δίπλα στο κύμα ξεχνιέται στα ρέμβη του νου
Με ορίζει με κλάμα που τρίζει
Με απιθώνει σε γέλιο που λύνει
Στο δωμάτιο εκείνο το σκοτεινό τον φόβο που προστάζει τα μυστικά του
Ενώ μειδιά ψιθυρίζοντας ένα άπληστο δίλημμα

Το ποίημα παλιάτσος που δακρύζει στο αέναο όνειρο της απαντοχής μου;
Ή μήπως διαφυγή από την επιλογή ώστε άλυτο να μείνει;

Ξυπνώ με ένα λυγμό μιας άηχης κραυγής.

Νεφέλη Σμίχελη

Aνήμερη λήθη μου

2008-11-09T20:55:00.003+02:00

Ντύνομαι με φτιασίδια για να ξεδιψάσω
Την ανήμερη λήθη μου,
Συλλαβίζω τα ξέφτια της τύψης
Που σφυρίζουν στην άκρη του απόλυτου
Σύμπαντος,
Ξεκινάω για να συναντήσω την οργή
Και συχνά σμίγω με το ανέλπιστο
Που ξεπηδά από τις μαύρες τρύπες
Του αχαλίνωτου μηδέν.

Νεφέλη Σμίχελη

Σεμνότητα της λάξευσης

2008-11-01T20:55:00.002+02:00

Αφήνει η ψυχή την λάμψη της
στην ψίχα των δακτύλων,
κυρτό το δάκρυ
στο γείσο της φωνής
εκφύει ύμνους που μαλάσσουν τη φωτιά
στο μεϊντάνι των ονείρων
υφαίνει τα κρυφά τέλια
της καρδιάς,
δέξου! με το καλέμι να σε λαξεύσω
και τα θλιμμένα απομεσήμερα
του φθινοπώρου στα γόνατα να σπάσω

Νεφέλη Σμίχελη

Καλύτερα χωρίς τίτλο

2008-10-29T00:27:00.004+02:00

Γεννήθηκα μια μέρα που το χάραμα ίσκιους ανέτειλε

και το παιδί που είχα μέσα μου πότε έκλεγε και πότε γελούσε
Γεννήθηκα μέσα σε ένα μύθο

που τα κομμάτια του τα χάιδευε δειλά η ελπίδα

και η ψυχή ανάσαινε τους χτύπους της μοναξιάς
Γεννήθηκα μες στην πέτρα

και η χαρά δεν ήταν τίποτε άλλο

παρά μια ανάσα στο βροντερό γέλιο της καρδιάς

Γεννήθηκα αλφάδι που μετρούσε την υπερβολή

στα σταυροδρόμια της τρέλας μου

για να αποθέσει φόρο τιμής σε αυτό το κάτι που ζύγωνε...

Νεφέλη Σμίχελη

Είπες...

2008-10-19T12:56:00.003+03:00

Αναζητώντας τη θάλασσα που δεν έχει ενοχές,
με ένα κατάρτι από τυχάρπαστες ανάσες
αρμενίζω στις σιωπές της ψυχή σου.
Γεννήθηκα και φυτεύτηκα στις αμυχές του κορμιού σου,
Είπες να μπήγω στο φως ρανίδες σκότους από τα αναφιλητά μου
Είπες να κάνω γόνιμο το χέρσο χώμα της πνοής μου
Να ξεπλύνω την ανέκδοτη ασυνέχεια του σαλεμένου μου νου
Είπες να ταΐσω το σώμα με τη θέρμη μιας αγκαλιάς.

Νεφέλη Σμίχελη

Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε

2008-10-13T01:04:00.002+03:00

Η πείνα μου αμφίδρομη διαδρομή

σε ανίερους εραστές
Μετρώ το βάθος του μυαλού

και βγαίνω μείον στο δίνεσαι- δίνομαι
Απέναντί μου εγώ και η φυματική εμμονή μου

να κόβει στα δυο το σώμα που ανέθρεψα
Λες: το φως απ’ ο σκοτάδι δεν κατακτιέται
Λέω: πήρες λάθος δρόμο, η διαδρομή είναι αντίθετη.

Big Joe Williams - Baby Please Don't Go (1963)

2008-10-04T02:48:00.000+03:00

Διαδρομές

2008-09-28T13:36:00.004+03:00

Σε διαδρομές αντίστροφες εκεί που το πνεύμα συναντά
Το σώμα και η ύλη διαφεύγει
Που την ηδονή ξεγελώ…
Εκεί ξεθηκαρώνω το ξίφος μου με τα δυο μου πόδια στέρεα στη γη
Να αισθάνομαι τις φτέρνες παλλόμενα κακτόφυλλα στην καρδιά των βλεφάρων μου
Εκεί στήνει η γηθοσύνη τη λαχτάρα της και παίζει με τις λέξεις
Μα μια ζωή δεν μου αρκεί,
Ο στόχος δεν με συγκινεί,
Τα γράμματα δεν με βαστούν
Για αυτό και εγώ ζύγισα τα χέρια μου,
Φίλησα τον ίσκιο μου
Και φώναζα μέσα απ’ τη σιωπή:
"Χτύπα, χτύπα κι άλλο,
Πιο βαθιά πιο πολύ
Ρίξε, ρίξε όλο το θάνατο αντέχω"!

Ήταν εκεί να με θανατώνει
Να με τεμαχίζει
Να με θάβει στους δαιδαλώδεις δρόμους της
Και ήταν πάλι εκεί
Να με θωπεύει
Να με βαυκαλίζει
Με «ερωτικά σονέτα»
«ελεύθερους πολιορκημένους»
Και έναν «ήλιο πρώτο»

Νεφέλη Σμίχελη

....

2008-09-16T01:18:00.002+03:00

Η φωνή σπάει
Ανθίζουν τα φύλλα της
Τα μάτια χαμηλώνουν

Υποκλίνομαι
Στο πρώτο πέταγμα
Κύκνου λευκού.

Πλημμύρισε η ψυχή...

Μια κινούμενη άμμο...

λευκές κόλλες...

Τώρα που η μέρα έφυγε

Έχασα την ενατένιση των πραγμάτων

Ώρες , στιγμές , μέρες

Επιμένουν

Θρύψαλα παντού

συνεχές βουητό μελισσών

Φλέρυ Νταντωνάκη

2008-09-11T17:09:00.002+03:00

Η θεία φωνή της Φλέρυ Νταντωνάκη...

dream on

2008-09-06T22:37:00.001+03:00

Ένα κομμάτι που λατρευω, μα πιο πολύ τους στίχους

Λέξη μου καλή αυτό είναι το βίντεο(τίποτα το ιδιαίτερο) βλέπεις το χεβι μεταλ με κυνηγά

Γιατί έτσι

2008-07-25T01:50:00.001+03:00

Έρχομαι…

δίνω τροφή στη σάρκα μου

και ακολουθώ το χνάρι

με τη χαρακιά στο αριστερό μάτι.

Πονάω…

μα δεν ακούω τα βήματα της κούφιας ησυχίας.

Το κουβάρι που τύλιξες

κόκκινο αποτύπωμα στο δρόμο της αναμονής,

το πέταξα μα μου γύρισε πίσω,

στις κατακόμβες του μυαλού μου

εσύ κύριε μου σατιρίζεις την αφέλεια του εφήμερου.

Χωρίς τίτλο

2008-06-29T00:41:00.003+03:00

Έσυρα τη φωνή

σε διαδρομές αντίστροφες

εκεί που το πνεύμα συναντά το σώμα

και η ύλη διαφεύγει της οντότητας

έσυρα φωνή στις φτέρνες

των ματόφυλλων

ξαμώνοντας στα λιθάρια

και μπήγοντας λεπίδια

στον αυτόχειρα καιρό.

Είναι δεκατριών και γράφει…

2008-06-20T12:51:00.002+03:00

Ο χωρισμός μπορεί να είναι δύσκολός, αλλά η αγάπη δυσκολότερη
Όταν ακούς τη λέξη «σ’ αγαπώ», διαπερνά το σώμα σου σαν κόκκοι άμμου από ανεμοθύελλα που τρυπάνε την καρδιά σου και την ανοίγουν διάπλατα σε αυτόν που αγαπάς. Όταν ακούς τη λέξη «σ’ αγαπώ» φουσκώνουν τα πνευμόνια σου και ξεφυσάς από το βάρος που έχει αυτή η λέξη. Το πρόσωπό σου είναι σαν το σύμπαν, τα μάτια σου είναι δυο μεγάλα άστρα που λάμπουν όλη τη μέρα εκτός απ’ όταν ξεκουράζονται για να είσαι όλο και πιο δυνατή την άλλη μέρα, πιο δυνατή και πιο όμορφη, όταν τα μάτια σου με κοιτάζουν μαγεύομαι κι όταν με ακουμπάς αλλάζω τη ζωή μου και φεύγω στο διάστημα ελπιδοφόρος ότι θα βρω κάτι ομορφότερο από σένα αλλά μάταια ψάχνω για αυτό το λόγο αγάπη μου σε αγαπώ. Με κάθε σου βήμα έρχεσαι και πιο κοντά σε μένα με κάθε σου χαμόγελο μου δίνεις ελπίδες για το κάθε «γιατί» στην ευτυχισμένη αλλά και μίζερη ζωή μου για μένα είσαι το ουράνιο τόξο μετά την βροχή γιατί το σώμα ερωτεύεται αλλά η ψυχή αγαπάει. Η αγάπη μου είναι ένα καράβι, σε όλες τις φουρτούνες σηκώνεται και συνεχίζει αλλά κανείς δεν ξέρει αν τα βράχια που θα συναντήσει θα το βοηθήσουν ή θα το κάνουν κομμάτια. Για όλα αυτά δεν μπορώ να αφήσω αυτό το ποίημα χωρίς να πω «Σ’ αγαπώ».

Γ.Κ

Και τι τίτλο να βάλω;

2008-06-10T19:15:00.000+03:00

Το μάτι μου κλείνει

στην αθέατη πραγματικότητα

μιας ξοδεμένης έκρηξης,

δίχως σημασία η ροή του λόγου

γελάει σαν τεντωμένη χορδή βιολιού,

απώτερος σκοπός μου

η διαφυγή προς την ελπίδα.

Φυγόκεντρος ενέργεια

2008-05-20T10:35:00.001+03:00

Η αντοχή μου έγινε πίστη

και η κλίνη μου μισό αποτύπωμα στη θέα του παράλογου

ο πόνος μου διανθισμένα τριαντάφυλλα.
Εγώ είμαι ένα σύννεφο

που μετάλαβε στην άκρα του ουρανού

το μέλι μιας πανάρχαιας συνουσίας,

κατοικώ στο μαντείο του άπειρου

μετουσιώνοντας το χάος σε εκλάμψεις

εγώ είμαι μια νεφέλη

που γυρνάει σε καιρό αγρύπνιας

να κλείσει τα παραθυρόφυλλα της μάνας γης.
Σε μια αιωνιότητα και κάτι

ανασκαλεύω το χορτάρι της γης…

το χέρι πού είναι το χέρι σου;

και γω που έμαθα να σέβομαι τον θάνατο

μέχρι να συμπληρώσω την ύπαρξή μου,

έπεσα απ’ την ψυχή μου, χάμω.

Νεφέλη Σμιχελη

Η μικρή Νεφέλη

2008-04-23T03:11:00.001+03:00

Τράμπα, τραμπαλίζεται πέφτει και τσακίζεται
Ποιος κάνει τραμπάλα στην ψυχή μου;
Γιατί λέμε ότι πονάει η ψυχή;
Θρήνος στην κλίνη του άπειρου.
Δεν έχω χρόνο μόνο κάτι ναυαγισμένα λεπτά
που μου ροκανίζουν το μυαλό.

Χωρίς τίτλο... Παραλήρημα

2008-04-04T01:33:00.004+03:00

Ανασαίνω τον φόβο και θρέφω την ελπίδα...

Η σκέψη άρρηκτα συνδεδεμένη με το χρόνο ο χρόνος κύμα που σκάει στο βράχο του υποσυνειδήτου, το υποσυνείδητο άμπωτη στα χέρια, στα χέρια που αραξοβόλισαν σε λιμάνι στείρο, παναλκής στρέφει το πρόσωπο ο θάνατος μα δεν τον φοβάμαι πολεμάω της ψυχής μου τα ύστερα για την αδυναμία μου ζητώ συχώρεση (αν μπορώ να ζητήσω από κάπου). Του πεύκου η ακίδα μεστώνει στο κορμί, αίμα στα σπλάχνα του χριστού μου που σταύρωσα και ανάστησα από το πέλμα της άγουρης ελευθερίας μου.

Ανασαίνω τον φόβο και θρέφω την ελπίδα...

Φλέρυ Νταντωνάκη

2008-03-23T19:36:00.004+02:00

"εγώ είμαι ένα σύννεφο"

Λίγο πριν την πρόβα ήχου, η Φλέρυ εξαφανίστηκε.

Όλοι πάγωσαν, δοκίμαζε το ενδιαφέρον τους άραγε

για να την ψάξουν και να την φέρουν πίσω, μάλλον έτσι είναι.

...........................................................................................................

Αυτή ήταν η πρώτη θέαση ενός πλάνου, η πρώτη φορά, ένα

πέρασμα που δεν είχα κανένα λόγο να πάω από κει ποτέ.

Ένα πλάνο που αρχίζει να κάνει κόκκους μέχρι που και-

γεται με το τρίτο κουδούνι της παράστασης.

..........................................................................................................

κόσμος και μικρόκοσμος μπροστά της την άκουγε το βρά-

δυ, είχαν φέρει και τον Μάη μαζί τους, και στο τέλος τραγούδησαν

ένα τραγούδι, το είπαν όλοι, σαν παιδιά έγιναν, ο καθένας ξε-

χωριστά θυμήθηκε το αγγελούδι του κι αυτό τον καθένα.

.........................................................................................................

το αόρατο είναι παρών, μας ξέρουν

με τα ονόματά μας κι εσύ που 'σαι ο πιο ξένος ανάμεσά μας,

κοίτα κι εσύ, κοίτα το αίμα που αιμορραγώ, αν μπορείς

να δεις ψηλά πως τρέχει απ' το μανίκι μου.

.........................................................................................................

Κάθε βράδυ εκεί σαν σε ακρογιαλιά ζωές εν εξάρσει. Μια

σκηνή που ο Τρισμέγιστός της όπου πατούσε έλειωνε το χιό-

νι της ψυχής του καθενός.

........................................................................................................

Χάθηκε από μπροστά τους σαν να χάνεται μια

εκτυφλωτική ακτίνα στην επόμενη γωνία.

Χάθηκε όπως πρέπει να κρυφτεί για να σωθεί κάτι παρόμοιο.

Δεν ξέρω που πήγε και δεν την ρώτησα ποτέ.

.........................................................................................................

Μου έλεγε επίσης πως νιώθει τον εαυτό της από τους τυ-

χερούς, αλλά το βλέπει αυτό σ' έναν κομματιασμένο κα-

θρέφτη και γύρω του υπάρχουν στάχτες από αρχαίες θυσίες,

και πως το νερό της βροχής ακόμα σβήνει τα αποκαΐδια

και κάνει σαν σειρήνα πάνω στη θερμοκρασία του, νιώθει

σαν ύπαρξη που είναι σαν σπήλαιο, και αυτός ο αντίλαλος

που ακούει εκεί την ορίζει.

Η Φλέρυ Νταντωνάκη έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 1998,

και αναπαύεται στο κοιμητήριο της Παιανίας,

πλάι στη αγαπημένο της Μάνο Χατζιδάκι.

Βιοι Αγίων.

Απόσπασμα από τα βιβλίο.

Τα παιδια παίζει

2008-03-18T22:50:00.004+02:00

Οδηγίες παιχνιδιού :

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το κάθε βιβλίο περιείχε εκατοντάδες αριθμημένα μέρη, που τα περισσότερα είχαν λίγη σχέση μεταξύ τους

Τα μέρη αυτά ήταν σύντομα, το πολύ δυο ή τρεις παράγραφοι, συχνά μόνο λιγες φράσεις και καμιά φορά απλώς ένας αφορισμός

Οι σκέψεις είναι σκιές των συναισθημάτων μας πάντα πιο σκοτείνες πίο άδειες και πιο απλές

Κανείς δεν πεθαίνει ποτέ από θανατηφόρες αλήθειες στις μέρες μας υπάρχουν πάρα πολλά αντίδοτα.

Δίνω πάσα στους:

misstati

ector

κυκλιος χορός

tsiailis

Πολ Βερλαίν

2008-03-10T14:24:00.005+02:00

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Νύχτα. Βροχή. Ένας ουρανός θαμπός, που τον σπαθίζει,

όσο είναι φως, με πύργους και με τόξα, η σιλουέτα

πολιτείας γοτθικιάς, μακριά μες στο σταχτί σβησμένης.

Κάμπος. Μια αγχόνη, από κορμιά που σήπονται γεμάτη,

που με τις μύτες τα σκουντούν τ' αχόρταγα κοράκια,

κι ενώ χορεύουν άμοιαστες πόλκες στον στον μαύρο αέρα,

τα κρεμασμένα πόδια τους τα 'χουν οι λύκοι δείπνο.

Αγκάθια σκόρπια, λιγοστά χαμόδεντρα και πρίνοι,

που δώθε κείθε όλο πετούν των φύλλων τους τα σκιάχτρα

μέσα στο σάλο της καπνιάς, καθώς σε σκίτσου φόντο.

Κι ύστερα, γύρω από δυο τρεις νεκρόθωρους δεσμώτες,

που παν γυμνόποδοι, φρουροί διακόσοι κι εικοσπέντε

τους πάνε, και τ' ατσάλια τους, ορθά σαν λύσγου ατσάλια,

γυαλίζουνε, αντιμέτωπα με της βροχής τις λόγχες.

Μετάφραση: Τέλλος Άγρας.

ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

Η δύση άφηνε τις ύστατες αχτίδες

κι ο άνεμος τα χλωμά τα νούφαρα κινούσε,

τ' ανοιχτά νούφαρα, μέσα από τα καλάμια

θλιβερά γυάλιζαν στο άτρεμο κύμα απάνω.

Μόνος πλανιόμουνα, σέρνοντας την πληγή μου

μέσα από τις ιτιές, μπρος στων νερών το μάκρος,

που η πάχνη η άπλαστη όμοιαζε μεγάλο

φάντασμα άσπρο σαν το χιόνι, απελπισμένο,

με τις άγριες πάπιες μαζί θρηνώντας,

που τα φτερά χτυπάν κι η μια την άλλη κράζουν,

μέσα από τις ιτιές, που ολόμονος πλανιόμουν

σέρνοντας την πληγή μου, και των ίσκιων ήρθε

το άφεγγο σάβανο, τις ύστατες να πνίγει

της δύσης αντήλιες μες στα χλωμά νερά του

και τα νούφαρα, μεσ' από τα καλάμια,

τ' ανοιχτά νούφαρα στο άτρεμο κύμα απάνω.

Μετάφραση: Τέλλος Άγρας.

ΕΝΑΣ ΒΑΘΥΣ, ΜΑΥΡΟΣ ΥΠΝΟΣ

Ένας βαθύς, μαύρος ύπνος

πέφτει απάνω στη ζωή μου.

Κάθ' ελπίδα μου, κοιμήσου.

Κάθε αποθυμιά μου κοίμου.

Τίποτε δε βλέπω πια,

χάνονται όλα μες στη λήθη

το καλό και το κακό...

Ω θλιμμένο παραμύθι!

Είμαι σα μια κούνια

που ένα χέρι την κουνάει

στην κρυφή σπηλιά.

Σιωπή!... μιλιά!...

Μετάφραση:Λάμπρος Πορφύρας.

ΑΚΟΥ, ΤΟ ΚΕΡΑΣ ΘΛΙΒΕΤΑΙ

Άκου, το κέρας θλίβεται κατά τα δάση

κι έχει τόσον καημό, που ορφάνιες θυμίζει

κι έρχεται ως του βουνού τα πόδια να σωπάσει

με τ' αγέρι που τρέχει και στενά γαβγίζει.

Του λύκου κλαί' η ψυχή σε τούτη τη φωνή

που βγαίνει (όπως κι ο ήλιος, που όλο χαμηλώνει)

από μιαν αγωνία που μοιάζει ταπεινή

και που μια σε μαγεύει, μια σε φαρμακώνει.

Το παράπονο τούτο ως για να το χορταίνει,

σε ξέφτια μακρουλά το χιόνι κατεβαίνει,

με τον ήλιο που μέσα στο αίμα βασιλεύει.

Στεναγμός χινοπώρου μοιάζει η ατμοσφαίρα:

ω, τόσο είναι γλυκιά η μονότονη εσπέρα,

που ο τόπος ο ήμερος τον ύπνο του γυρεύει.

Μετάφραση: Τέλλος Άγρας.

ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Τα χέρια τ' ακριβά, δικά μου που έγιναν,

ωραία ωραία, μικρά μικρά,

κι ύστερ' απ' όλα τα θανάσιμα γλιστρήματα

κι απ' όλα αυτά τ' ανίερα κοσμικά.

Ύστερ' από τ' αραξοβόλια και τις αμμουδιές

κι από τους τόπους κι από τα λημέρια,

ρηγικά χέρια πιο πολύ κι απ' των παραμυθιών,

μου ανοίγουν τα όνειρα τ' αγαπημένα χέρια.

Ονειρευτά χέρια απλωμένα απάνου απ' την ψυχή μου,

τάχα το ξέρω εγώ τι θα 'χετε καταδεχτεί

να ειπείτε της ψυχής μου που μαράζωσε

μέσα σ' αυτού του κόσμου την κακούργα βοή;

Τάχα είναι ψέμα το όραμα σεμνό που το ανοίγω,

συμπάθειας όραμα πνευματικής,

μιας επιστήθιας, μιας απέραντης αγάπης,

στοργής που όλα μου απάνου της τα παίρνει μητρικής;

Αγαπημένα μου όνειρα, χεράκια μου αγιασμένα

πόνε πανώριε, ποθητέ δαρμέ μου εσύ,

τα χέρια αυτά, τα χέρια αυτά, σεπτά μου χέρια,

κάματε τη χειρονομία που συγχωρεί.

Μετάφραση: Κωστής Παλαμάς.

Έμιλυ Ντίκινσον

2008-02-29T23:42:00.003+02:00

ΙΙΙ

Πάρε το μερτικό σου απ' τη νύχτα

κι απ' την αυγή, ό,τι σου δίνει νιώσε.

Τ' άδεια σου βράδια μ' ευτυχία πνίχτα

και το κενό στην καταφρόνια δώσε.

Ένα άστρο δώθε, πιο κει κι άλλο, κι άλλο,

μα κάποια το στρατί τους έχουν χάσει.

Μια καταχνιά παντού, πέπλο μεγάλο,

κι ύστερα νέα μέρα θενά φτάσει.

ΧVII

Να πολεμάς στα φανερά, πόσο λογιέται ανδρείο!

Μα μοιάζει γενναιότερο κι απ' ό,τι είναι συνήθως

τις λεγεώνες δυστυχίας, εχθρικό φορτίο,

μόνοι τους όσοι πολεμούν μες στο δικό τους στήθος.

Που κι αν κερδίζουν κι αν νικούν, λαοί δεν τα μαθαίνουν,

που χάνονται και μητ΄αυτό κανείς το συζητάει,

που τα θλιμμένα μάτια τους πατρίδα, σαν πεθαίνουν,

καμιά με πατριωτική λατρεία δεν κοιτάει.

Πιστεύουμε σ' αέρινη κι ουράνια λιτανεία,

πάντα βαδίζουν οι άγγελοι, λευκά φτερά ζωσμένοι,

προσεκτικά σειρά- σειρά, με τάξη δίχως βία,

κι είν' οι χιτώνες που φορούν λευκοί σαν χιονισμένοι.

XXIII

Δεν είχα χρόνο πια για να μισήσω

καθώς το μνήμα μού 'φράζει τη φόρα,

μήτε ζωή είχα τόση για να ελπίσω

πως κάθε αμάχη θα χαθεί μιαν ώρα.

Δεν είχα χρόνο πια για ν' αγαπήσω

κι αν είχα κάποια πρόθεση, και μόνο

στη σκέψη πως μπορεί να προσπαθήσω,

μου μοιάζει βάσανο και φέρνει πόνο.

Δεν θα βρεθεί κανένα πλοίο για να ταξιδέψεις

σαν το βιβλίο και να πας στα μακρινά τα ξένα,

μητ' άλογο σβέλτο πολύ να το καβαλικέψεις,

σαν μια σελίδα ποίησης με λόγια φτερωμένα.

Τέτοιο ταξίδι ανέξοδο και το φτωχό συμφέρει,

δεν του γυρεύουν διόδια και ναύλα δεν χρωστάει.

Τόσο λιτό, κι όμως παντού το νου μας μεταφέρει.

το μέσο αυτό που ταξιδιώτες όλους μας χωράει.

XCIX

Εκείνο που φοβόμουνα μην έρθει κι αγωνιούσα,

ήρθε, μα με λιγότερο φόβο που είχα σκιαχτεί,

γιατί η τρομάρα που καιρό μαζί μου κουβαλούσα,

του ΄κανε λευκορόδινο το χρώμα το σταχτί.

Βρίσκεται μια προσαρμογή, το βίωνα, το ζούσα,

στον τρόμο, στην απελπισιά μόλις ξεπεταχτεί.

Είναι πολύ χειρότερο να ξέρεις πως θα φτάσει,

παρά να δεις πως έφτασε, πως βρίσκεται κοντά,

στου πανικού τα σύνορα τα νεύρα σου έχουν σπάσει,

και το πρωί καινούργιος τρόμος πάλι σε κεντά.

Φρικτότερο, μα πιο καλά σαν έχει πια ξεσπάσει,

παρά ο φόβος μια ζωή δέσμιο να σε κρατά.

Οσιπ Μαντελστάμ

2008-02-17T01:55:00.021+02:00

Σύγχρονος κανενός δεν ήμουνα ποτέ,

δεν μου εδόθη αυτή η χάρη

αντιπαθώ όσους τ' όνομά μου φέρουν,

απλή συνωνυμία, δεν είμαι εγώ.

Βαριά έχει τα βλέφαρα ο άρχοντας αιώνας

και στόμα πήλινο λαμπρό,

όμως στο χέρι το ρικνό του γερασμένου γιού του

πεθαίνοντας θαρρώ πως θα προσπέσει.

Τ' αρρωστημένα μάτια μου άνοιξα μαζί με τον αιώνα,

πελώρια μήλα νυσταγμένα,

όμως τα βροντερά πατάμια μου ιστόρησαν

την κρίση και τη δίκη του αιώνα.

Εκατό χρόνια πριν με τα λευκά προσκέφαλα

ένα κρεββάτι άσπριζε εκστρατείας

Παράξενα τεντώθηκε το πήλινο κορμί

ο αιώνας τελείωσε το πρώτο του μεθύσι.

Ανάμεσα στην πανανθρώπινη, που τρίζει την πορεία

πόσο ανάλαφρο κρεββάτι.

Μα τι να γίνει; Αν για να φτιάξουμε άλλο δεν μπορούμε,

ας ζήσουμε κατά τον τρόπο του αιώνα.

Ζεστό κρεββάτι μου, τροχόσπιτο ή σκηνή,

πεθαίνει ο αιώνας και μετά

δυο νυσταγμένα μήλα τα δυο μάτια μου

κι η φτερωτή τους φλόγα καίει βαθιά.

1924

O ΑΙΩΝΑΣ

Αιώνα μου θεριό μου, ποιός θα μπορέσει ποτέ

μέσα απ' τις κόρες των ματιών σου να κοιτάξει

και με το αίμα του να ενώσει

τους σπόνδυλους των δυο εκατοντάχρονων;

Αίμα, δημιουργικό αίμα, πώς πάλλεις στο λαιμό

των εγκόσμιων πρσγμάτων,

κι η ραχοκοκκαλιά να τρίζει

στο κατώφλι των καινούργιων καιρών.

Τα πλάσματα σου, ως εκεί που φτάνει η ζωή

πρέπει να ξαπλώσει τη σπονδυλική του στήλη,

καθώς τ' αόρατο το κύμα παίζει

με το δικό σου ραχοκόκκολο.

Σαν τρυφερός παιδιάστικος χόνδρος

μοιάζει ο νεαρός της Γης μας ο αιώνας.

Σαν πρόβατο για τη σφαγή

τον φέρνουνε ξανά.

Και για να χτίσουμε το νέο κόσμο

απ' τα δεσμά να τον αρπάξουμε πρέπει

τα τσακισμένα του τα γόνατα

με φλάουτα να τα ενώσουμε.

Ο αιώνας τούτος στο κύμα λικλνίζει

τον καημό των ανθρώπων.

Ως κι η οχιά πια θ' ανασαίνει

στο χρυσό το δικό του ρυθμό.

Μετά θ' ανοίξουν τα μπουμπούκια

θα πρασινίσει κι όλη η γης.

Όμως είναι σπασμένη η ραχοκοκκαλιά σου,

θλιμένε μου , πανέμορφε αιώνα.

Και μ' ένα ασημένιο χαμόγελο

θωρώντας προς τα πίσω προχωρείς

σαν το αυκίνητο θεριό

στ' αχνάρια απ' τις δικές του τις πατούσες.

Αίμα, δημιουργικό αίμα, που χτυπάς

στο λαιμό των εγκόσμιών πραγμάτων

και σφαδάζεις σαν ψάρι

στα ζεστά τ' ακρογιάλια.

Απ' των πουλιών το πέταγμα

στο θανάσιμο τραύμα σου, αιώνα μου,

αδιάφορο τρέχει το αίμα.

1922

Μέσα μου κρύβομαι κλειστός,

γύρω μου πλέκομαι κισσός,

τον εαυτό μου ανυψώνω.

Εμένα θέλω και πετώ

στον ίδιο μου τον εαυτό

και τις φτερούγες μου απλώνω.

Αητός, επάνω απ' τα νερά

βλέπω συντρίμμια τη φωλιά

μέσα στην άβυσσο χαμένη.

Και λούζομαι τον κεραυνό

την αστραπή παρακαλώ

το σύννεφο με περιμένει.

1911

Πού να κρυφτώ ετούτο το Γενάρη

Η πόλη παραλόγιασε, γαντζώνει, στο κορμί.

Απ' τις κλειστές τις πόρτες μέθυσα θαρρείς

κι ανάμεσα απ' τις κλειδωνίες μού 'ρχεται να ουρλιάξω.

Οι κρεμασμένες κάλτσες στ' αδιέξοδα γαυγίζουν

και σκεβρώσαν τα μαγαζιά στους δρόμους

και στη γωνιά οι ζήτουλες κρυμμένοι

να μην τους δεις ξεφεύγουν βιαστικά.

Σε παγωμένο λάκκο με νερά

το σπυριασμένο χώνω το κεφάλι,

νεκρόν εισπνέω αγέρα, πνίγομαι,

μαύρα πουλιά πετούν στον πυρετό μου,

κι εγώ τα κυνηγώ και χάνομαι

σα μέσα από βαρέλι να φωνάζω:

"Τον αναγνώστη! Το φίλο! Το γιατρό"

Στη σκάλα την αγκαθερή να κουβεντιάσω.

Γενάρης - Φλεβάρης 1937.

Νικηφόρος Βρεττάκος

2008-02-07T14:05:00.000+02:00

Ὁ πράσινος κῆπος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν

οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.

Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα

ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.

Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,

μὴ μὲ ρωτήσετε.

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση

Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.

Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα

πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες

τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας

μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,

μὲς ἀπὸ σένα - πλησιάζουν τὰ πράγματα,

γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα -

τώρα μπορῶ

ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.

Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω

σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα

Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς

θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα

ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.

Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα

στοὺς γαλάζιους διαδρόμους

συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺςμιλήσω

ἑλληνικά, ἐπειδὴδὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε

μεταξύ τους μὲ μουσική.

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση,

Κύριε,δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.

Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.

Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,

νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,

νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,

ἡ ἔρημός μου λαό,

τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.
Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες

τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;

Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς

στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;

Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!

Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.

Μἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.

Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,

δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.

Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.

Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.

Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι

τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει

νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ

γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια

Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια νὰ σοῦ στείλω λίγω ψωμί,

μαζεύω μὲ τὸ σπασμένο χέρι μου ὅ,τι ἔμεινε ἀπ᾿ τὸν ἥλιο

νὰ σοῦ τὸ στείλω νὰ ντυθεῖς. Ἔμαθα πὼς κρυώνεις.
Τὴν πράσινή σου φορεσιὰ νὰ τὴν φορέσεις τὴν Λαμπρή!

Θὰ τρέξουν μ᾿ ἄνθη τὰ παιδιά.Θὰ βγοῦν τὰ περιστέρια,

κ᾿ ἡ μάνα σου μὲ μιὰ ποδιά, πλατιά, γεμάτη ἀγάπη!
Πάρε ὅποιο δρόμο, ὅποια κορφή, ρώτα ὅποιο δένδρο θέλεις

Μ᾿ ἀκοῦς; Οἱ δρόμοι ὅλης της γῆς βγαίνουνε στὴν καρδιά μου!

Μὴν ξεχαστεῖς κοιτάζοντας τὸ φῶς. Τ᾿ ἀκοῦς;... Νἀρθεῖς!

Σοῦ στήνω μία καλύβα

Σοῦ στήνω μία καλύβα, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων,

ἕνα κῆπο νὰ περπατᾷς,ἕνα ρυάκι νὰ καθρεφτίζεσαι,

μιὰ πλούσια πράσινη φραγὴ νὰ μὴν σὲ βρίσκει ὁ ἄνεμος

ποὺ βασανίζει τοὺς γυμνοὺς - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

Σοῦ στήνω τ᾿ ὅραμά σου πάνω σ᾿ ὅλους τοὺς λόφους,

νὰ σοῦ φυσάει τὸ φόρεμα ἡ δύση μὲ δυὸ τριαντάφυλλα,

νὰ γέρνει ὁ ἥλιος ἀντίκρυ σου καὶ νὰ μὴ βασιλεύει,

νὰ κατεβαίνουν τὰ πουλιὰ νὰ πίνουνε στὶς φοῦχτες σου

τῶν παιδικῶν ματιῶν μου τὸ νερὸ - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

(να μου επιτρέψετε να το αφιερώσω
Στην λέξη μου)

Δίχως ἐσέ

Δίχως ἐσὲ δὲν θἄβρισκαν

νερὸ τὰ περιστέρια

δίχως ἐσὲ δὲ θἄναβε

τὸ φῶς ὁ Θεὸς στὶς βρύσες του
Μηλιὰ σπέρνει στὸν ἄνεμο

τ᾿ ἄνθη της, στὴν ποδιά σου

φέρνεις νερὸ ἀπ᾿ τὸν οὐρανό,

φῶτα σταχυῶν κι ἀπάνω σου

φεγγάρι ἀπὸ σπουργῖτες.

Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα

Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα μὴν ἀνησυχήσης

ὡς τὸ ἄλλο πρωί, ὡς τὸ ἄλλο βράδυ, ὡς τὴν Κυριακή,

Ἐδῶ κάπου θὰ βρίσκομαι σ᾿ ἕναν ἄρρωστο δίπλα,

μ᾿ ἕνα πικρὸ ραβδὶ θὰ ψάχνω νὰ βρῶ μία πηγή.

πόρτα σὲ πόρτα θὰ γυρνῶ μ᾿ ἕνα ψωμὶ στὴ μασχάλη.

Ἔχε ἀναμμένη τὴ φωτιὰ πάντοτε, γιατὶ πάντοτε

θὰ σοῦ γυρίζω μουσκεμένος- Ἔχω ζεσταμένο

στὰ γόνατά σου ἕνα πουκάμισο κι ἔχε τὸ νοῦ σου

στὴν πόρτα καὶ στὴ δημοσιὰ μὴν ἀκουστῶ, γιατί,

δίχως λειψὸ ἀποφέγγαρο κι ἄστρι, κάθε φορά,

ἀπὸ τὴν ἄκρη θά ῾ρχομαι τὸν κόσμου.

(και αυτό για σένα)

Tρίτη , 12 φλεβάρη , στις 7 το απόγευμα

βιβλιοπωλείο "Μικρός Κοραής"

Παπάγου 7 και Αριστοφάνους γωνία,
Xαλάνδρι
-πολύ κοντά στην πλατεία Δούρου-
Παρουσιάζεται το βιβλίοτης Καθηγήτριας Κονδύλη Ελένης..
Αραβικός Πολιτισμός

εκδόσεις ελληνικά γράμματα

είστε καλεσμένοι.

Κορμί με σάρκα

2008-01-15T00:30:00.000+02:00

Πήρα στα χέρια μου τον ωκεανό
Πυρπόλησα τα χαμένα φεγγάρια της ξεγνοιασιάς και ξεγέλασα τον θάνατό μου.Τη γλώσσα του κορμιού τη διδάχτηκα μέσα απ’ τις σιωπές των τρελών
καταλήγοντας
πως η σάρκα αφουγκράζεται ρίψεις βότσαλων σε ωκεανούςκαι τα όνειρα -- απ’ τον καταιγισμός μιας αόρατης επιθυμίας για ζωή--
την διαφεντεύουν.Το κορμί καμιά λογική δεν τ’ οδηγεί μόνο η φαντασία της ψυχής μπορεί να τιθασεύσει την απεραντοσύνη του
και την ουσία του την αναζήτησα στις πνοές του κόσμου μα δεν τη συνέλαβα γιατί
δεν μπορείς να ορίσεις κάτι απόλυτα ατίθασο.
Τη σημασία της σάρκας την απέθεσα στο γείσο της αιώνιας περιπλάνησης παρέα με το χρόνο έτσι καθώς σχίζω στα δυο τον συρμό της σκέψης.

Νεφέλη Σμίχελη

Μενέλαος Λουντέμης

2007-12-26T00:45:00.000+02:00

Ποιός μου χτυπᾷ τὸ τζάμι;
Μὴ μοῦ χτυπᾶτε.
Δὲν εἶμαι ῾δῶ.Ἐδῶ κατοικεῖ ἡ Μοναξιὰμὲ μόνιμη νοικάρισα τὴ Πλήξη.
Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
Μάταια χτυπᾶτε.Ἐγὼ δὲ μπορῶ ν᾿ ἀνοίξω.
Δὲ μπορῶ νὰ συρτῶοὔτ᾿ ὡς τὴ πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μου,
οὔτ᾿ ὡς τὴ πόρτα τοῦ ἄλλου κόσμου.
Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
Δὲν εἶμαι ῾δῶ.
Ἐδῶ εἶν᾿ ἕνα ξερὸ ἔντομοσ᾿ ἕνα κόσμο, -φέρετρο-ὅπου ἀπαγορεύεται -μὲ κίνδυνο ἀνάστασης-ἀκόμη κι ὁ θάνατός σου!
Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
Κάνετε λάθος.
Λάθος στὸ σπίτι.
Λάθος στὴ πόρτα.
Λάθος στὸν αἰῶνα.
Λάθος. Λάθος. Λάθος!
Γι᾿ αὐτὸ πάψτε.
Πάψτε -γιὰ τὸ Θεό- νὰ μοῦ χτυπᾶτε!
Σᾶς τὸ ξαναλέω- μή!Ἐδῶ δὲ κατοικῶ ἐγώ.
Ἐδῶ κατοικεῖ μία αἱμοβόρα κι
ἀκροβάτισα ἀράχνη,
ποὺ πρὶν λίγο ἔφαγε μία πεταλούδα.
Μιὰ χρυσή, λεπτὴ πεταλούδα,
ποὺ -ἀλίμονο- εἶχε τ᾿ ὄνομά μου!
Ἄρα δὲν εἶχα ἀγαπηθεῖ,
αὐτὸ ἦταν ὅλο
Ἴσως ἀνόητα ὑποδύθηκα τὸ ρόλοΓελωτοποιοῦ πολὺ μετρίας κλάσηςΛησμονημένος
σὲ μιὰν ἄχρηστη ἀποθήκη
Ἠλίθιος κοῦκλος μὲ σπασμένη μύτη.
.......................................................................................................................

Ὁ σταχτὺς θάνατος
Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί-
θαρροῦσα ὡς τώρα...πῶς ὅλα τὰ πράματα
βαδίζουν στὴ γῆμὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα.
Ἡ Χαρὰ ἄσπρη.Ἡ Θλίψη χλωμή.
Ὁ Ἔρωτας ρόδινοςΟ Θάνατος μαῦρος.
Ἔτσι θαρροῦσα...
Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου,
μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα.
Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα...
Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα.
Ἔτσι νόμιζα.
Μα μιά μέρα...Μιά μέρα -φίλοι μου καλοί-
ένα σταχτύ σύννεφο άφησε τον ουρανό του κι έπεσε στη κάμαρά μου.
Και τότε... όλα...
έχασαν το χρώμα τους.
Η Θλίψη έγινε σταχτιά.
Σταχτιά κι η χαρά.
Σταχτύς κι Έρωτας.
Και σταχτύς -αλίμονο- κι ο Θάνατος.
Ω Σειρήνα, εσύ...
Εσύ που τα 'βαψες όλα.
Που τ' άλλαξες όλα,
γιατί δεν άφηνες το Θάνατο-τουλάχιστον αυτόν-
να με πάρει με τ' αληθινό του χρώμα;

Έτσι...απλά

2007-12-04T23:38:00.000+02:00

Ο πόνος να σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Σκόνη να γίνει
Πιάνομαι από το εγώ μου, είμαι και δεν είμαι.
Χαμογελάω, δεν γελάω
Πάνω στο ηλιοβασίλεμα της ζωής μου περπατάω, μετράω…
Σιγουρεύομαι ότι υπάρχω μια πορεία σε ένα καιρό απόσκαιρο, απροσέγγιστο
Ξόμπλια στα μαλλιά, φτιασίδια ανώφελα, αντίμετρο για της ζωής το διάβα.
Φαλκιδεύω τις εποχές, τους Χειμώνες της θλίψης μου, τα Φθινόπωρα της μελαγχολίας μου, την Άνοιξη του έρωτα, το γαλάζιο του Καλοκαιριού.Να σκορπίσει ο πόνος σε μια πορεία αντίρροπη.

Μιρό:Ο μόνος ζωγράφος που τολμά να υποδείξει στο θεός ότι γελάστηκε

2007-11-09T00:02:00.000+02:00

Αυτό που μας δείχνει ο Μιρό, κυρίως στα γλυπτά του, είναι η κρυμμένη όψη των πραγμάτων και αναρωτιέται κανείς κοιτάζοντας τα: αλήθεια, τα πράγματα είναι έτσι, δεν το είχα αντιληφθεί ότι αυτό που είχα εκλάβει σαν άτοπο, είναι το φυσικό. Ο Μιρό είναι γλύπτης και ζωγράφος του φανταστικού. Η φανταστική όψη της πραγματικότητας σε άλλους συγγραφείς ή συνθέτες, αποτελέι συχνά έναν εφιάλτη. Στον Μιρό, το φανταστικό είναι χιουμοτιστικό. Οι εφιάλτες είναι βαρείς, ο Μιρό είναι ανάλαφρος, θέλω να πω αέρινος. Εισέρχεται στον κόσμο του θεού. Μας κάνει να πιστέψουμε ή να καταλάβουμε ότι η δημιουργία ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα παιχνίδι για το θεό. Ο Μιρό μπαίνει σε αυτό το παιχνίδι, το αποδέχεται και παίζει με τα αντικείμενα που αποτελούν τα παιχνίδια του Δημιουργού. Δεν υπάρχει ίχνος απαισιοδοξίας στον Μιρό. Υπάρχει χιουμορ, υπάρχει ειρωνία, ένα μίγμα από κακία κατεργαριά και χάρη. Κατ' εικόνα του θεού, ο Μιρό δημιούργισε από ευχαρίστηση, για τη δικιά του ευχαρίστηση και δική μας ευχαρίστηση. Το μάθημα δίνεται και για μας, περισσότερο όμως για τον θεό.

Ε. Ionesco.

....

2007-10-31T23:39:00.000+02:00

Σε θέλω σαν σύμβολο αγάπης
Που σε καθαρά νερά κολυμπάει
Σε θέλω γιατί καθάρισα το σώμα
Για να ζηλέψει η ψυχή
Αναγραμμάτισα τις λέξεις τους ήχους
Να πλημμυρίσει η αγάπη
Να λούσει το κορμί με γάργαρο νερό.

Σελίδα...

2007-10-16T23:09:00.000+03:00

Κλυδωνίζομαι στο άπειρο
μια σελίδα παλιά
Καρφώνω στα στήθη μου
Υπόσχεση να μείνω νηπενθής*
Θολή αχλή των πάντων μου
Εσύ!
Πανακλής αναδύομαι από θάλασσες
Σκοτεινές
Σχάζω στο σώμα σου να μπω
να ψηλαφίσω κάθε γωνιά κάθε κύτταρο
αφειδώλευτα σου προσφέρω το δάκρυ
του κορμιού μου
θολή αλκή των πάντων μου

Εσύ!

Καρυωτάκης*

Η γραφή

2007-09-27T01:10:00.000+03:00

Το διάστημα είναι αίμα κι άλωση-

τη γραφή εγώ χάος όρισα:

εκεί οι λέξεις μου έπεσαν

και το κορμί μου πέφτει

και η κεφαλή ακολουθεί...

Ο χαμένος

Δεν ήταν ανάμεσά μας απόσταση-

Σκόνη το δέντρο της αγάπης,

και η νύχτα αγώγι που κουβαλά τα βήματά μου,

και κουβαλά την έρημο

Δεν ήταν ανάμεσά μας απόσταση-

Η ώρα ήταν γύμνια

κι ένδυμα ο θάνατός μου:

Ο κληρονόμος της άμμου

φέρνει τη μαύρη πέτρα για ψωμί

τον ήλιο, απόσκιο και νερό

Άδωνης

Λίγο άσπρο είναι αρκετό...

2007-09-14T11:15:00.000+03:00

Άσε με να πλημμυρίσω την ψυχή σου

σα ρυάκι να κυλίσω στις ζεστές νιφάδες των ματιών σου.

Απέναντι το κέλυφος που σπάει, χίλια χρόνια και ακόμα εκεί.

Πού πας;

Μα δεν μου αποκρίνεσαι.

Να αγγίξω με τα ακροδάχτυλά μου τις παρυφές των ονείρων σου να γίνω το άσπρο της σκέψης σου, το φως που απορρίπτω, να χαθώ σε πλάνες θάλασσες.

Ποιος ορίζει το βιωμένο και ποιος το αβίωτο;
Σαν ψίχουλο σε καθαρό νερό επιπλέεις και αποπνέεις δάκρυ μου, φεγγρίζω το νερό της θλίψης μου, νοσφίζομε τον ίσκιο σου, σταγόνα φθισική το δάκρυ μου ροκανίζει φιλήδονα ανέμους σιωπηλούς.

Γιατί;

Γιατί η θάλασσα είναι ποταμός, και ο ουρανός δρόμος.

Μετρώντας το κόκκινο ώσπου να γεμίσει η ψυχή...

2007-08-13T22:12:00.001+03:00

Θυμός που ξέσπασε πάνω μου, και δεν λέει να ξεθυμάνει. Τα λόγια φτωχά , η ζωή λίγη και δεν προφταίνεις, να ζήσεις όσα η καρδιά ζητάει όσα η ψυχή καρτεράει. Έφερα τη ζωή μου πάνω σε τεντωμένο σχοινί, παραπαίω στα όνειρα, στο ψέμα, την αλήθεια. Πάθη που κυριεύουν το κορμί, Έρωτας που σκλαβώνει το μυαλό. Ανάγκη για ζωή…Τούτη την ώρα, τούτη η στιγμή, μια φορά μόνο, μετά κενό. Θρήνος, γέλιο, ένας κλαυσίγελος τρελός που αιχμαλωτίζει τα πάντα γύρω του. Και συ κοιτάς έξω από το σώμα προσπαθώντας να εισχωρήσεις σε κορμιά ξένα σε δρόμους άγνωστους. Όσα η ψυχή καρτεράει….όσα η ζωή ζητάει. Χέρια που ψάχνουν αραξοβόλι στη χίμαιρα που ξέσπασε. Πλανιέται η ζωή μου πάνω στα αστερία του δικού σου ουρανού. Φύλλο κίτρινο το κορμί έπεσε στο χώμα ανήμπορο, κενό, ανούσιο. Ζητείται ζωή που να αντέχει, ζητείται σώμα που να κρατά γερά. Απόψε που η νύχτα χαμηλώνει…απόψε θέλω να αράζω στο λιμάνι σου. Το κορμί να βρει παρηγοριά, οι πληγές να κλείσουν. Πλασμένη από θάνατο και χώμα, γεμάτη σταυρούς η ψυχή, για τις χαρές που δεν ήρθαν, τις λύπες που φώλιασαν μέσα μου. Ωκεανός…και τυλίγω τα χέρια γύρω μου…άγγιγμα δικό σου…κάθε κύτταρο κάθε σπιθαμή. Ωκεανός απέραντος απλώνω τα χέρια στον ήλιο ζητώ βάλσαμο για τις πληγές. Παρακαταθήκη αφήνω την ψυχή…

Χωρίς τίτλο

2007-07-26T00:06:00.000+03:00

Α, αγαπημένε μου ποιητή
Ο ήλιος σμίγει με την ηλιαχτίδα σου
Και η αγάπη στις φλέβες χτυπά δυνατά
Τα δάχτυλα ανάμεσα στα σύννεφα
Παίζουν κρυφτό με τον έρωτα
Και οι στίχοι ω οι στίχοι είναι
Βάλσαμο στις ανείπωτες πληγές
Απόψε αποτάσσω την κόλαση
επιτρέπω και αμφιρρέπω ανάμεσα
στον ήλιο, το φως
Αποσυνθέτω το ζοφώδες απόστημα
του θανάτου και επιστρέφω
άλκιμος σε νερά ανέγγιχτα.

μπλογκοπαιχνιδο

2007-07-17T15:34:00.001+03:00

Με απλές οδηγίες οι 5 τυχεροί που θα ανακοινώσω στο τέλος, πρέπει να σχολιάσουν (αν συμφωνούν ή διαφωνούν) 2 φράσεις δικές μου (την 2η και 4η) και να πλασάρουν άλλες 2 (μια ενός γνωστού διανοητή και μια δικής τους εμπνεύσεως) σε 5 άλλους blogger επιλογής τους.
Συγκεκριμένα το post σας πρέπει να αποτελείται από:
1 γνωστή φράση συγγραφέα κτλ που του πασάρει ο συνάδελφος του που τον καλεί να παίξει (δηλαδή εγώ)1 γνωστή φράση συγγραφέα κτλ που διαλέγει ο blogger (δηλαδή εσύ)1 φράση που φτιάχνει ο συνάδελφος που τον καλεί να παίξει (δηλαδή πάλι εγώ)1 φράση που φτιάχνει ο ίδιος ο blogger και την πασάρει στους άλλους 5 (δηλαδή πάλι εσύ)

1. Η γνωστή φράση που δίνει ο Αίολος:
Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή θανατικό· μαύρα πουλιά του δείχνουμε το δρόμο (Μάνος Ελευθερίου- Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα).

Σχολιάζω:
Ή καλύτερα να το αφήσω ασχολίαστο
ο πόνος και τα δάκρυα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
έτσι είναι καλέ μου Αίολε ότι δίνεις παίρνεις
κι αν μαύρα πουλιά μου δείξουν το δρόμο θα το δεχτώ

2. Φράση του Αιόλου:
“Τι να’ ναι άραγε αυτό που λάμπει στ’ άβαθα νερά μας αφού το όνειρο ξαπλώνει στο πρώτο νεύμα της αυγής;”

Σχολιάζω:
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη
τους ανθρώπους δεν τους φοβήθικα, μα ούτε και τη μοναξιά
μόνο την αγάπη που φωλιάζει εντός μου.

Η γνωστή φράση που δίνει το sinnefo:

Το να μείνεις καθισμένος μπροστά στο θείο πνεύμα αυτό είναι δειλία
μόνο οι σκέψεις που σας έρχονται όταν περπατάτε αξίζουν.
Φ.Νίτσε.

Φράση του sinnefo:

θέλει χρόνο και
Χώρο
Να ενστερνιστείς τα μέσα σου
Σκοτάδια και
Να μην σε τρομάξει η
Αγριότητά τους.

Πολλούς γνωστούς στα blog δεν έχω, καλώ όμως
την quartier libre και την abttha, και όποιον άλλο θέλει
να σχολιάσει.

2007-07-10T21:46:00.000+03:00

Έρπω λαθραία στις σκιές του άγνωστου εσύ,
Ερίζω με τη λαγνεία μου το πίσω μέρος του υποσυνειδήτου
και φράζω με το σθένος μου το μεσόφρυδο της αλλοτινής μου ζωής.
Μια ανήθικη ταλάντευση στην τραυλή υποχονδρία μου
να ισορροπήσω φωνάζοντας στις μύχιες ανασφάλειες μου «υπομονή ο δρόμος κάπου εδώ τελειώνει».
Αγγίζω τις παρυφές των ονείρων μου
και το φως που απορρίπτω είναι παρόν.
Απέναντι η νύχτα χωρίς φτιασίδια, χωρίς ένδυμα...

Σιωπή...

2007-06-30T23:46:00.000+03:00

Σωπαίνω και η καρδιά μου χτυπά τα πράγματα μου στην πόρτα .

Ένα κλειδί ,ο κόσμος μια σταγόνα στη ζωή μου.

Πρώτη φορά ,πρώτη αγκαλιά .

Σιώπα τα αστέρια γελούν ,και ο ουρανός κλαίει .

Δροσιά, και ζέστη αναβλύζουν από ‘σένα.

Τα φώτα χαμηλώνουν

η μυρωδιά σου ξεχείλισε πέρα από ‘μενα

δεν σε φτάνω, δεν μπορώ.

Άνθρωποι νέοι, γέροι, και ‘γω άλλού,

Εσύ η προδοσία πέρα απ’ το όριο, η προέκταση της αμαρτίας μου.

Σκεπάζω τη γύμνια μου με τον φόβο μου.

Και η φωνή μακραίνει γίνεται αντίλαλος στα αφτιά μου

Σιωπά, τα αστέρια γελούν και ο ουρανός μαζί τους.

Σημάδι πάνω στο λόφο με τα χρώματα…

Στο μπλε του σκοταδιού

2007-06-10T16:08:00.001+03:00

Στο μπλε του σκοταδιού ξεσπάω
λησμόνησα το δρόμο που με έφερε εδώ
λακτίσματα, σφυρίγματα, λικνίσματα τρελά
χορός! χορός!
Χωρίς σχέδιο πτήσης πλανιέμαι πάνω
στις στάχτες του δικού σου ουρανού
αποποιούμαι το φως, τον ήλιο
ενστερνίζομαι το ψιθύρισμα της θάλασσας,
κι εσύ η αμαρτία πέρα απ’ το όνειρο
βάζεις φρένο στις άναρθρες κραυγές μου
γράφω λέξεις χωρίς το υποκείμενο λογχίζω το
τίποτα για να έχω λόγω ύπαρξης
μια ανοησία καλά φυλαγμένη και μια φέτα
ζωής σε ένα δίσκο που ολοένα κολλάει.

Χορός! χορός ! χορός !

Με την αφή

2007-06-03T10:13:00.000+03:00

Με την αφή στα δάχτυλα
τειχίζω το πριν
βάζω ξόβεργα στο ποτέ.
Η γέψη από τρελό νυφοστόλι,
Στο στόμα.
Διαγράφω την ενατένιση στο έρεβος
Και πάνερμος μεσουρανώ
Στο λίγνεμα του σκότους.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-05-31T22:52:00.001+03:00

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

Κείμενο:

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

2007-05-26T17:54:00.000+03:00

Στην Αμαλία

Τι ονειρευόσουν ψυχή μου την ώρα κείνη;

Ονειρευόσουν τα παιδιά να παίζουν στις αλάνες;

Ονειρευόσουν να χορεύεις με τον έρωτα των παιδικών σου χρόνων; Ονειρευόσουν το αγουροξυπνημένο βλέμμα του πρωινού χωρίς πόνο; Ονειρευόσουν να κολυμπάς στη θάλασσα παρέα με τον άνεμο;

Να κάνεις μακροβούτια στη ζωή χωρίς ανάσα;

Να απλώνεις τα χέρια στον ουρανό να φτάσεις τα αστέρια, γιατί η ζωή είναι μικρή και το ξέρεις καλύτερα απ’ όλους.

Ονειρευόσουν να πατήσεις και τα δυο σου πόδια στη γη;

Τι από όλα αυτά ονειρευόσουν ψυχή μου, ονειρευόσουν ανθρώπους περισσότερο ανθρώπους; Ότι κι αν ονειρευόσουν τώρα θα το έχεις απλόχερα. Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση.

2007-05-25T23:28:00.000+03:00

Σε έναν άνεμο δραπέτη...

Θα ανταμώνουμε στις αναμνήσεις του παρελθόντος.

Γελώντας με τη γλυκιά αύρα της Αγάπης

Θα μεθάμε με τη λατρεία του κορμιού,

ξέπνοοι πάνω Στον αφρό της θάλασσας

Θα μου κρατάς το χέρι εκεί στο ουράνιο τόξο των χρωμάτων.

Θα περπατάμε στη θολή αχλή του χρόνου

χωρίς φτιασίδια χωρίς ένδυμα .

Ωκεανός…και τυλίγω τα χέρια γύρω μου… άγγιγμα δικό σου…

κάθε κύτταρο κάθε σπιθαμή.

Ωκεανός απέραντος απλώνω τα χέρια στον ήλιο

ζητώ βάλσαμο για τις πληγές.

Παρακαταθήκη αφήνω την ψυχή…

2007-05-16T00:05:00.000+03:00

α, θ, ν, τ, ο, ς, α,

8,1,13,1,19,15,24,

γράμματα και αριθμοί χορεύουν, ξεφυσάω,

δεν μου είναι βολετό να συγκεντρωθώ

και μια φωνή πίσω μου και μπρος να μου χλευάζει

δεν ξέρω που να βάλω τα χέρια μου,

στο μυαλό μου ίσως για να ζεσταθούν από την παγωνιά του Ιούλη,

τι γυρεύουν οι πεταλούδες μέσα στο κατακαλόκαιρο;

2007-05-13T23:21:00.000+03:00

Ειπα κάτι να σου γράψω μα τα λόγια μου

είναι φτωχα...

Ένας ευαίσθητος ληστής

Στιχοι:Νίκος Γκάτσος

Μουσική:Μάνος Χατζιδάκις

Αν με πηγαίναν αύριο στην κρεμάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

ξέρω ποιανού το δάκρυ στάλα στάλα

θ'πεφτε από τα μάτια τα μεγάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

Μια και με γράψανε φονιά

πήρα τον κόσμο παγανιά

και την ζωή σεργιάνι

κακό να κάνω στους κακούς

που εσύ μονάχα τους ακούς

μα ο νους σου δεν τους πιάνει

Στην ερημιά που 'χα βρεθεί

με το 'να χέρι στο σπαθί

και τ' άλλο στο βαγγέλιο

ήρθαν μανάδες κι ορφανά

κι είπα το δάκρυ που πονά

να τους το κάνω γέλιο

Μα τώρα που 'φτασε η στιγμή

να κλείσουν οι λογαριασμοι

ποιός τάχα θα μπορέσει

να δει πως είχα μια καρδιά

σαν της αγάπης τα παιδιά

και να με συγχωρέσει;

Μόνο εσύ κανείς άλλος...κανείς

2007-05-11T08:40:00.000+03:00

Ένας καιρός άνομβρος
Σεργιανίζει με αθυμία
Πάνω στο σώμα που τέμνει
τα άδολα όνειρα
φάσκω και αντιφάσκω πάνω
στη σαθρή χορδή του χρόνου
κυνηγάω χίμαιρες ,κατάδηλος
σαϊτεύω τον καιρό που
σεργιανίζει με αθυμία;
Μια βροχή περιμένω για να τρυγήσω
Ότι απόμεινε στη χορδή του χρόνου.

2007-05-09T11:57:00.000+03:00

Αυτό το ποίημα γράφτηκε από ένα κοριτσάκι που πεθαίνει πάσχοντας από καρκίνο και είναι σε ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης.Οι γιατροί του δίνουν μόνο άλλους 6 μήνες ζωής.

SLOW DANCE

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα-πάρκ?

ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα?

Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας?

Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα?

Καλύτερα να χαλαρώσεις.

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή.

Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα?

Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι?»

Ακούς την απάντηση?

Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με

σκέψεις για εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου?

Καλύτερα χαλάρωσε.

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή είναι μικρή.

Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο»

και μέσα στην βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του?

Έχασες επαφή άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες τον χρόνο

να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»

Καλύτερα χαλάρωσε.Μην χορεύεις τόσο γρήγορα .

Η ζωή είναι μικρήΗ μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τημισή χαρά της διαδρομής.

Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες......

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.

Γι' αυτό χαλάρωσε.

Ακου την μουσική Πριν τελειώσει το τραγούδι.

2007-05-07T02:16:00.000+03:00

Τα χεριά μου έγιναν άχυρα κάτω από τα σπασμένα αναφιλητά των ήχων
τα όρια είναι η απελπισμένη κραυγή της σκοτεινής μου ζωής τα αγγίζω τα μετρώ και γυρίζω πίσω εκεί που ο θάνατος σμίγει με τη ζωή κανείς πια… κανείς… τα πάθη μου είναι σκέψεις που πετάνε ενώ αποπνέω στις έξω μου αναλήθειες
μια σάτιρα χωρίς τέλος σατιρίζουν, χλευάζουν σα σμάρι μελισσών στο σκοτάδι των αρρωστημένων παραισθήσεων μου. Η αγοραφοβία μου , η μοναχικότητα... να επιδίδομαι στην ανεξέλεγκτη κατάθλιψη μου και να κρύβομαι στο πίσω μέρος του μυαλού μου εκεί που έχω καταγράψει την αναίσχυντη λαιμαργία μου για τη ζωή και συγχρόνως για το θάνατο.

2007-05-04T23:54:00.000+03:00

Μέσα στη υπόκωφη σιωπή της άμμου σημαδεύω τις λέξεις εμποτίζω το είναι μου με σκοτάδι μετρώ την απουσία σου και ξαναγεννιέμαι μέσα από την δική σου στάχτη ιχνηλατώ την σκιά σου βήμα, βήμα σκαλί το σκαλί και δεν έχω τίποτε άλλο γιατί όλα μου τα πήρες, τους ήχους απ’ τις λέξεις, τις λέξεις απ’ τους στίχους και τώρα τι ποιόν κοροϊδεύω, ποιόν γελοιοποιώ το δύστυχο εαυτό μου. Ω δύστυχε εαυτέ μου αναδύομαι από τα έγκατα της γης οι ρίζες μου μπλέχτηκαν σε τρελό μεθύσι δεν βλέπεις , δεν ακούς , πως μπορείς να μην ακούς! Δύστυχε εαυτέ μου κοίτα τους τοίχους, εκεί έχω γράψει τη λέξη που πληγώνει και τη σημαδεύω Σιωπή! Σιωπή ! Σιωπή !

2007-04-30T18:21:00.000+03:00

Στο δικό μου κόσμο

Στο δικό μου κόσμο δεν υπάρχουν κάγκελα μόνο παράθυρα και πόρτες που ανά πάσα στιγμή μπορείς να φύγεις, στο δικό μου κόσμο υπάρχει μόνο ελευθερία, δεν υπάρχουν φωνές μόνο ήρεμες μέρες που μέσα τους αρμενίζουν τα όνειρά μου και τα θέλω μου, στο δικό μου κόσμο μόνο η αγάπη έχει θέση, στο δικό μου κόσμο είμαι Άνθρωπος... Η ζωή είναι τόσο λίγη που τις μέρες που αισθάνομαι καλά θέλω να τις στολίζω όμορφα να είναι δικές μου. Έμαθα στο δικό μου κόσμο να φτιάχνω νησίδες χαράς και μπάλες από αρμονία, έμαθα να χαμογελάω ,και τα βράδια στο δικό μου κόσμο δεν είναι άγρυπνα, έμαθα να αφήνω το δάκρυ να κυλίσει άφοβα χωρίς ντροπή μπας και με δουν.
Στο δικό μου κόσμο υπάρχουν κοιλάδες και νερά γάργαρα και μια αγκαλιά πάντα ανοιχτεί να με θωπεύσει, χωρίς να με κρίνει και με αγαπάει έτσι όπως είμαι. Γιατί στο δικό μου κόσμο αυτή η αγκαλιά με αγαπάει για αυτό που είμαι και με αγαπάει πολύ γιατί μου συγχωράει τις υποχονδρίες μου, τις σιωπές μου, την ανάγκη μου να μένω μόνη, στο δικό μου κόσμο είμαι Άνθρωπος… δεν μπορείς να καταλάβεις και δεν έχω αυτή την απαίτηση τις μέρες που είμαι καλά θέλω να πιω την ζωή να βουτήξω μέσα της και να την ρουφάω με λαιμαργία τις μέρες που είμαι καλά και το σκοτάδι δεν είναι πίσω μου να με χτυπάει στη πλάτη και να μου κουνά το χέρι με επιτακτικό τρόπο σαν να μου λέει: εδώ είμαι δεν σε ξέχασα το νους σου, αυτές τις μέρες θέλω να τις θυμάμαι ως και το τελευταίο λεπτό και πίστεψε με απ’ τους ανθρώπους δεν ζητούσα ποτέ πολλά αυτό που ζήτησα «αγάπη» το λένε οι άνθρωποι ίσως είναι τελικά το ύψιστο αγαθό και είναι πολύ για να το προσφέρουν αφειδώλευτα. Και ο θεός αυτό τον κόσμο μου τον στέρησε είναι πια ελάχιστες οι φορές που μου επιτρέπει να μπαίνω...

2007-04-29T13:50:00.000+03:00

Σε κάποια πόλη

Σούρουπο… βροχή… μόνη στους δρόμους κάποιας πόλης , γύρω μου άνθρωποι , νέοι , γέροι , παιδιά…φωνές και γω χαμένη, βουτηγμένη στη σιωπή. Με μια ομπρέλα να με προστατεύει απ’ τη βροχή; Ένα χέρι ξάφνου με ταρακουνάει «Ε! Νεφέλη! Δεν ακούς, που τρέχει ο νους σου, πάλι στα σύννεφα;» Σύννεφα… επαναλαμβάνω … «Ναι στα σύννεφα…» «Αχ! Βρε Νεφέλη! Αλλά που ακούστηκε σύννεφο με ομπρέλα ε αυτό δεν ξαναέγινε!» Έμεινα να κοιτώ μια τον ουρανό που έφευγε , και μια την ομπρέλα . Αλλά δεν την έκλεισα , την κρατούσα πεισματικά ανοιχτή !

2007-04-27T17:37:00.000+03:00

Η ευχαρίστηση είναι το αλάνθαστο αποτέλεσμα

των μεγάλων παραδοχών, της ύψιστης ταπείνωσης...

να μην προσπαθούμε να μεταμορφωθούμε σ' αυτό ή το άλλο

(ώστε ν' ανταποκριθούμε σε μια υπερβολική εκδοχή του εαυτού μας) αλλά να παραδοθούμε στην πληρότητα της ζωής...

ν' αφήσουμε τη ζωή να κυλήσει μέσα μας.

D. Grayson

2007-04-25T17:42:00.000+03:00

Χωρίς ανάσα, ριχτήκαμε

στον ανεμοδαρμένο λόφο,

γελάσαμε στον ήλιο

και φιλήσαμε

το όμορφο χορτάρι.

Rupert Brook.

Όταν προσεγγίσεις

την καρδιά της ζωής,

θα βρεις ομορφιά

σ΄όλα τα πράγματα.

K. Gibran

2007-04-24T16:03:00.000+03:00

Η απλή αίσθηση

του να ζεις είναι από μόνη της

αρκετή χαρά.

E. Dickinson

(1830-1886)

2007-04-24T00:49:00.000+03:00

Ελευθερώνομαι απ' τη θάλασσα
όταν έρχονται τα νέρα σ' εμένα.

Ας φεύγουμε πάντα. Ας γευτούμε
το υπέροχο τραγούδι, το τραγούδι που ειπώθηκε
από τα κάτω χείλη της επιθυμίας.
Ω θαυμάσια παρθενία.
Περνάει η αύρα δίχως αλάτι.

Στο μάκρος οσμίζομαι τα μεδούλια
ακούγοντας το βαθύ ψαύσιμο, κυνηγώντας να βρω
τα κλειδιά του υποβρύχιου ρεύματος.

Κι αν έτσι σκοντάψουμε
στο παράλογο,
θα θαφτουμε στο χρυσάφι του να μην έχουμε τίποτα
και θα κλωσσήσουμε την αγέννητη φτερούγα
της νύχτας, αδερφή
τούτης της ορφάνής φτερούγας της μέρας,
που στο πείσμα της να είναι μια δεν είναι πια φτερούγα.

Καίσαρ Βαλιέχο.

2007-04-22T23:17:00.000+03:00

Πουλιά είναι οι ψυχές και πετάνε, πουλί μ’ έγινες και δεν σε φτάνω...

2007-04-21T17:02:00.000+03:00

Έχουν σκεπάσει τη μισή μου την ψυχή
με τις φτερούγες τους η τρέλα κ’ η λωλάδα
και με ποτίζουν φλόγινο κρασί
και με καλούν στη σκοτεινή κοιλάδα.
Και το κατάλαβα πως πρέπει πια να υποταχτώ
στην τρέλα αυτή και να υπομένω
αφουγκραζόμενη το παραμιλητο
που είναι δικό μου κ' έχει γίνει κιόλας ξένο.
λες κ' είταν μάτια πετρωμένου μαρτυρίου
μήτε τη μέρα που με βρήκε η συμφορά
μήτε τη λίγην ώρα του επισκεπτηρίου
μήτε τα χέρια που δροσίζανε τον πυρετό μου
μήτε της λεύκας την τρεμάμενη σκιά
μήτε τα λόγια που αχνοσβήναν στη γωνιά του δρόμου
τα «μην ανησυχείς» στερνή παρηγοριά.

Αννα Αχματοβα.

2007-04-20T22:31:00.000+03:00

Βλέμματα και γλυκές συνομιλίες,
φιλήματα και απαλές θωπείες
με άφησε να γεύωμαι η παρθένα,
όμως απέμεινε στο σκαλοπάτι
του έρωτα το πιο γλυκό, το τελευταίο.
Σ' αυτό ν' ανέβω αν δεν τα καταφέρω,
θα γίνω πιο τρελός από τον πόθο.

Carmina Burana

2007-04-20T15:40:00.000+03:00

και τρίζει το καμπαναριό, το σήμαντρο σημαίνει,
κι ένας διάφανος δαίμονας, καθώς αργοδιαβαίνει,
στο πέρασμά του το χαλκό με το φτερό του αγγίζει
κι απόηχο μοιρολογιού στο μέταλλο στραγγίζει.
Στέκεται η εκκλησιά
γεμάτη ευλάβεια, λύπηση∙ έρημη και παλιά∙
μέσ’ στα σπασμένα τζάμια της ο άνεμος σφυρίζει,
λες κι ένα ξόρκι ή γήτεμα στ’ αυτί σου ψιθυρίζει.
Στο τέμπλο, στις κολώνες της μόλις αχνές σκιές
μένουν, και περιγράμματα, απ’ αγίων ζωγραφιές.
Ιερεύς, ο γρύλος ψαλμωδεί με σκέψης κρυφής ήχο,
Κρατάει τον ίσο ο σάρακας, ψάλτης, κάτω απ’ τον
τοίχο.
………………………………………………………………
Η πίστη τα εικονίσματα στους ναούς ζωγραφίζει
και την ψυχή με χρώματα του μύθου την στολίζει,
μα της ζωής τα κύματα περνούν φουρτουνιασμένα,
και πίσω περιγράμματα μένουν, μισοσβησμένα.
Μέσ’ στο μυαλό μου μάταια τον κόσμο αναζητώ:
μόνο ένας γρύλος ψαλμωδεί τον κρυφό λογισμό.
Μάταια τη ρημαγμένη μου αγγίζω την καρδιά:
σαράκι σ’ ένα φέρετρο την νιώθω να χτυπά.
Στο νου μου ως ξετυλίγεται, μου φαίνεται η ζωή
κάποια ιστορία που μου λέει μια αλλότρια φωνή,
δική μου ως να μην ήτανε, δικός της να μην ήμουν.
Ποιος είναι εκείνος που’ μαθεν απ’ έξω τη ζωή μου,
και τον ακούω, και μ’ όσα λέει να μειδιώ με κάνει,
λες και δεν πρόκειται για με, λες κι έχω πια πεθάνει.
Σεπτέμβριος 1876
Μακριά σου και μονάχος…
Μακριά σου και μονάχος είμαι, πλάι στη φωτιά,
τον άτυχό μου βίο αναπολώ ξανά,
σαν να’ χω ζήσει ογδόντα στον κόσμο ετούτο χρόνια,
να’ σαι νεκρή, και να’ μαι γέρος σαν το χειμώνα.
Μέσ’ στην ψυχή μου στάζουν οι θύμησες μια-μια
μ’ όλα του παρελθόντος τα μικροπράγματα.
Τα δάχτυλα του ανέμου χτυπούν στα παραθύρια
κι ο λογισμός μού υφαίνει στοργικά παραμύθια,
και τότε πια σε βλέπω, με την αχλύ μανδύα,
3
με μάτια βουρκωμένα, χέρια λεπτά και κρύα:
μ’ αυτά τα δυο σου μπράτσα τους ώμους μου
αγκαλιάζεις,
θέλεις να πεις μια λέξη… κι έπειτα αναστενάζεις…
Το θησαυρό εγώ σφίγγω από αγάπη κι ομορφιές
και σε φιλιά ενώνονται οι δόλιες μας ζωές…
Ω, η φωνή για πάντα της μνήμης ας σιγήσει
κι ας βυθιστεί στη λήθη της μιας στιγμής η τύχη
που αναίρεσες, κι ετράπης αμέσως σε φυγή…
Θα’ μαι γέρος και μόνος, θα’ σαι καιρό νεκρή.
Μάρτιος 1878

2007-04-20T15:22:00.000+03:00

Μελαγχολία

Σαν ν’ άνοιξε στα σύννεφα μια πύλη, που διαβαίνει
λευκή, σε νεκροκρέβατο, η σελήνη πεθαμένη.
Κοιμήσου εν ειρήνη εσύ, κι εκεί ψηλά, μυριάδες
ας λάμψουν κι ας φωτίσουνε των άστρων οι λαμπάδες
το μαυσωλείο σου, κάτω απ’ τους θόλους των
ουρανών,
ω λατρευτή αυτοκράτειρα πασών μας των νυκτών !
Μέσα στην πάχνη κείτεται η απέραντη οικουμένη,
θαρρείς με πέπλο γυάλινον όλη σαβανωμένη,
ο αγέρας φέγγει και μακριά, στον κάμπο
σκορπισμένα,
διαφαίνονται χαλάσματα έρμα, εγκαταλειμμένα.
Το κοιμητήρι με κυρτούς σταυρούς μόνο αγρυπνεί,
μια κουκουβάγια έρχεται στους τάφους να σταθεί,

MIHAI EMINESCU